Author: Институт перевода Библии, Бунёди «Калом»
Date: 2022-02-04T13:54:50.815847+00:00

Китоби Мукаддас Ахди Нав: 1-ум Қуринтиён

Китоби Мукаддас Ахди Нав: 1-ум Қуринтиён

1. Сарсухан

2. Оятҳои Фоидабахш

1. 1-ум Қуринтиён

1. Луғат

2. Суратҳо

3. Харитаҳо

Китоби Муқаддас

Аҳди Нав

Тарҷумаи маънои ва оммафаҳм

Донишкадаи тарҷумаи Китоби Муқаддас

2021

Сарсухан

Сарсухан

Хонандагони гиромӣ! Китобе, ки дар даст доред, яъне Аҳди Нави Китоби Муқаддас таърихи Исои Масеҳ ва имондорони аввалине мебошад, ки барои пайравӣ ба Исои Масеҳ ва таълимоти Ӯ якҷоя ҷамъ мешуданд. Ин воқеаҳо тақрибан ду ҳазор сол пеш дар Шарқи Наздик ва кишварҳои гирди баҳри Миёназамин (кишварҳои имрӯзаи Исроил, Фаластин, Урдун, Лубнон, Сурия, Туркия, Кипр, Юнон, Малта ва Италия) рӯй додаанд.

Пешгӯйиҳо дар бораи Исои Масеҳ

Исои Масеҳ тақрибан ду ҳазор сол пеш дар замини Исроил зиндагӣ кардааст. Ӯ аз насли ҳазрати Иброҳим, шоҳ Довуд ва дигар пайғамбарон буд. Таваллуд, ҳаёт ва хизмати Ӯ иҷрошавии чандин пешгӯйиҳои пайғамбарон буд. Китобҳои муқаддаси Таврот, Забур ва Китоби Пайғамбарон, ки чандин асрҳо пеш аз таваллуди Исои Масеҳ навишта шуда буданд, омадани Ӯро пешгӯйӣ кардаанд. Бояд гуфт, ки Масеҳ на насаби Исо, балки унвони Ӯ буд. «Масеҳ» аз калимаи ибрии מָשִׁיחַ Машиах гирифта шуда, маънояш «таъиншуда» ё «интихобшуда» аст. Ин унвон маънои онро дорад, ки Исо Интихобшудаи махсуси Худо буда, барои иҷро кардани хости Худо, қурбон шудан барои гуноҳҳои одамон ва ба назди Худо овардани онҳо омада буд.

Китобҳои Аҳди Нав

Аҳди Нави Китоби Муқаддас аз якчанд китобҳо иборат аст, ки муаллифони гуногун дорад, лекин ҳамзамон ҳамаашон бо якдигар ҳамфикр ҳастанд. Худо ба ҳар яке аз ин муаллифон илҳом бахшидааст, ки суханони Ӯро бинависанд. (2-юм Тимотиюс 3:16 «Тамоми навиштаҷот аз нафаси Худо баромадааст»).

Чор китоби аввал Матто, Марқус, Луқо ва Юҳанно дар бораи ҳаёт, таълимот ва азобҳои Исои Масеҳ аз нуқтаи назари шоҳидони аслӣ нақл мекунанд.

Китоби навбатӣ Корномаи Фиристодагон дар бораи он нақл мекунад, ки чӣ гуна одамон ба Масеҳ, яъне Таъйиншудаи Худо будани Исо имон оварданд, чӣ гуна онҳо якҷоя ҳамчун ҷамоати имондорон ҷамъ мешуданд ва чӣ гуна ҷамоати имондорон дар мамлакатҳои гуногун пайдо шуда, шуморааш меафзуд.

Баъд аз Корномаи Фиристодагон мактубҳо меоянд. Ин мактубҳоро баъзе аз фиристодагони Масеҳ ба ҷамоатҳои гуногуни имондорон ва шахсони алоҳида фиристодаанд. Аксарияти ин мактубҳоро Павлус навиштааст, лекин Петрус, Яъқуб, Юҳанно ва Яҳудо низ ба қатори мактубнависон дохил мешаванд. Мактубҳо дар бораи Худо, Исои Масеҳ, гуноҳи мо ва ба воситаи қурбонии Исо барқарор шудани муносибати одамон бо Худо таълимоти бисёр муҳимро дар бар мегиранд. Инчунин дар мактубҳо нишон дода шудааст, ки чӣ гуна шахс метавонад дар пеши Худо ҳаёти ахлоқӣ ва дуруст дошта бошад.

Китоби охирини Аҳди Нав китоби Ошкорсозӣ аст, ки дар бораи оянда мебошад. Ин китоб ба мо нақл мекунад, ки чӣ гуна Исои Масеҳ дар оянда бармегардад, чӣ тавр Худо одамони бадро ҷазои абадӣ медиҳад ва чӣ гуна онҳоеро, ки ба Исои Масеҳ имон оварданд, мукофоти абадӣ медиҳад ва чӣ гуна осмон ва замини нав меофарад.

Матнҳои қадими Аҳди Нав ва тарҷумаи мазкур ба забони тоҷикӣ

Матни аслии Аҳди Нав ба забони юнонӣ навишта шуда буд, ки забони байналмиллалии ҳамон давра ҳисоб мешуд. Китобҳои Аҳди Нав дар асри 1-ум навишта шуда буданд, яъне даҳ ё шаст сол баъд аз ҳаёти заминии Исои Масеҳ муаллифони аслӣ китобҳояшонро дар лӯлапечҳо дастнавис карда буданд. Бо гузашти вақт лӯлапечҳо нусхабардорӣ мешуданд. То имрӯз ҳазорҳо дастнависҳои онҳо дар осорхонаю китобхонаҳо ва донишгоҳҳои ҷаҳон нигаҳдорӣ мешаванд. Аз ин рӯ мо боварӣ дорем, ки ин дастнависҳо дар бораи Исои Масеҳ ва ҷамоати аввалини имондорон сабти дақиқ мебошанд. Тарҷумаи мазкур ба забони тоҷикӣ, ки дар дасти шумост, бо матнҳои қадими юнонӣ муқоиса ва тафтиш карда шудаанд. Ин тарҷумаро гурӯҳи нависандагон ва забоншиносони тоҷик, коршиносони байналмиллалии илоҳиётшиносӣ ва донандагони забони юнонӣ дар давоми тақрибан бист сол тарҷума кардаанд.

Дастаи тарҷумонони Аҳди Нави Китоби Муқаддас

Оятҳои Фоидабахш

Оятҳое, ки дар ҳаёти ҳаррӯза мадад мерасонанд

Дар хурсандӣ

Эфесусиён 5:19-20
дар вақти суҳбат бо якдигар сурудҳои Забурро хонед ва Худоро ҳамду сано гуфта, дар дилҳоятон таронаҳои парастиш барои Худованд хонед. Инчунин, ҳамеша Худоро, ки Падарамон аст, ба хотири Худованди мо Исои Масеҳ барои ҳама чиз шукргузорӣ кунед.

Ҳангоми бо хатар рӯ ба рӯ шудан

Румиён 8:35-39

Оё касе ё чизе ба монанди гуруснагиву бараҳнагӣ, ё ягон азобу уқубат, ё хатару пайгирӣ ва ё шамшер моро аз муҳаббати Масеҳ ҷудо карда метавонад? Чунон ки дар навиштаҷот омадааст:

«Ба хотири Ту мо тамоми рӯз бо хатари марг рӯ ба рӯ мешавем
ва моро чун гӯсфандони ба куштан бурдаистода меҳисобанд».

Вале мо бар ҳамаи ин чизҳо ба воситаи Ӯ, ки моро дӯст доштааст, комилан ғолиб меоем. Зеро ман боварии комил дорам, ки на марг, на зиндагӣ, на фариштагон, на қудратмандони осмонӣ, на замони ҳозираву оянда, на қувваҳо, на осмону замин ва на ягон мавҷудот моро аз муҳаббате, ки Худо дар Худовандамон Исои Масеҳ ба мо нишон додааст, ҷудо карда наметавонад.

Ҳангоми азобу душворӣ

Матто 11:28

Эй ҳамаи касоне, ки аз бори вазнин монда шудаед, ба назди Ман биёед ва Ман ба шумо оромӣ мебахшам.

Луқо 22:41-44

Худаш бошад, ба масофаи партофтани санге аз онҳо дур шуд ва ба зону истода дуо кард:

«Эй Падар! Илтимос мекунам, ин косаи азобро аз сари Ман дур кун. Аммо бигзор на хости Ман, балки хости Ту иҷро шавад!» Аз осмон фариштае зоҳир шуд ва ба Ӯ қувват бахшид. Исо аз дарду сӯзиши зиёд бо ҷидду ҷаҳди бештаре дуо мекард ва арақи баданаш аз Ӯ мисли қатраҳои хун ба замин мечакид.

Яъқуб 1:2-4

Бародарону хоҳаронам, вақте ки ҳар гуна душвориҳо ба саратон меоянд, онҳоро бо шодию хурсандӣ қабул кунед, зеро медонед, ки ҳангоми аз санҷиш гузаштани имонатон сабру тоқататон обутоб меёбад. Тоқати шумо бояд пурра обутоб ёбад, он вақт шумо шахси комил ва баркамол шуда, бароятон ҳеҷ чиз камӣ намекунад.

Румиён 12:12

Дар умед шодӣ кунед, дар азобҳо пуртоқат бошед ва дуогӯйиро давом диҳед.

2-юм Қуринтиён 12:9-10

Лекин Ӯ гуфт: «Файзу меҳрубонии Ман барои ту басанда аст, зеро қудрати Ман дар нотавонӣ комил мешавад». Аз ин рӯ, бештар аз нотавониам бо ҷону дил фахр мекунам, то ки қуввати Масеҳ дар вуҷудам бошад. Аз ин рӯ дар нотавониҳо, дар таҳқирҳо, дар мусибатҳо, дар дунболагирӣ ва мушкилиҳое, ки ба хотири Масеҳ дорам, шод ҳастам. Зеро, ҳангоме ки нотавон ҳастам, ҳамон вақт боқувватам!

Ҳангоми беморӣ

Марқус 1:40-41

Рӯзе ба назди Исо марде, ки бемории пӯст дошт, омад. Вай ба зону нишаста, зорӣ карда гуфт: «Агар хоҳӣ, метавонӣ маро пок созӣ». Дили Исо ба ҳоли мард сӯхт ва дасташро ба вай аз одамон берун кард расонда гуфт: «Албатта, мехоҳам! Пок шав!»

Яъқуб 5:14-15

Агар касе бемор бошад, бояд роҳбарони ҷамоати имондоронро даъват кунад, то ки барояш дуо кунанду бо номи Худованд бар бемор равған моланд. Он гоҳ дуои боимон беморро шифо мебахшад ва Худованд ӯро аз бистари беморӣ мехезонад. Агар ӯ гуноҳ карда бошад, гуноҳаш бахшида мешавад.

2-юм Қуринтиён 4:16-18

Барои ҳамин мо ҳаргиз рӯҳафтода намешавем. Ҳарчанд намуди зоҳирии мо, яъне баданҳоямон фарсуда шудан гирад ҳам, олами дарунии мо рӯз ба рӯз нав мешавад. Зеро ранҷу азоби ҳозираи мо ночиз ва зудгузар аст. Аммо он барои мо чунон шукӯҳу бузургие меорад, ки аз ранҷу азоб беҳад бузургтар аст ва абадӣ мемонад. Мо на ба чизҳое, ки мебинем, балки ба чизҳое, ки намебинем, чашм дӯхтаем. Зеро чизҳои заминӣ, ки дида мешаванд, муваққатӣ ҳастанд, вале чизҳои осмонӣ, ки дида намешаванд, абадианд.

Ҳангоми суст шудани имон

Ибриён 10:23

Биёед он умедамонро, ки эълон мекунем, бе дудилагӣ маҳкам нигоҳ дорем, чунки Худо ба ваъдаҳояш вафо мекунад.

Матто 8:23-27

Он гоҳ шогирдон Исоро пайравӣ карда, якҷоя бо Ӯ ба қаиқ савор шуданд. Ногаҳон дар баҳр тӯфони сахте бархост ва аз шиддати мавҷҳо қаиқ қариб ғарқ мешуд, лекин Исо дар хоб буд. Шогирдон Исоро бедор карда гуфтанд: «Хоҷа! Наҷот деҳ! Ҳалок мешавем!»

Исо гуфт: «Эй сустимонҳо, барои чӣ ин қадар метарсед?» Баъд Ӯ бархеста ба шамолу мавҷҳо фармон дод. Дарҳол дар ҳама ҷо оромии том ҳукмфармо шуд. Онҳо бошанд, ҳайрон монда мегуфтанд: «Ӯ чӣ гуна Шахсе аст, ки ҳатто шамолу баҳр ба Ӯ итоат мекунанд?»

Матто 14:25-31

Ҳанӯз чашми рӯз накафида, Исо рӯ-рӯйи об қадамзанон ба тарафи шогирдонаш равона шуд. Шогирдон Исоро диданд, ки дар рӯйи об қадам мезад. Онҳо «Ин арвоҳ! Арвоҳ!» гӯён аз тарсу ваҳм дод заданд. Аммо Ӯ зуд ба онҳо гуфт: «Далер бошед! Натарсед! Ин Манам».

Он гоҳ Петрус гуфт: «Хоҷа, агар дар ҳақиқат ин Ту бошӣ, ба ман амр намо, ки рӯ-рӯйи об қадамзанон назди Ту биёям». «Биё», – амр дод Ӯ. Инак, Петрус аз қаиқ баромада, дар рӯйи об қадамзанон ба Исо наздик шуд. Лекин сахт вазидани шамолро дида, тарсид ва қариб ғарқ шуда, фарёд зад: «Хоҷа, маро наҷот деҳ!» Исо зуд дасташро дароз карда, Петрусро дошта гирифт ва гуфт: «Ин қадар имонат суст аст? Чаро шубҳа кардӣ?»

Марқус 9:21-24

Исо аз падари ӯ пурсид: «Ӯ кай боз ба ин дард гирифтор аст?» Ҷавоб дод: «Аз бачагиаш. Рӯҳи нопок борҳо ӯро ба обу оташ андохта, мехост ӯро нобуд кунад. Илтимос, агар ягон кор карда тавонӣ, ба мо раҳм кун ва мадад намо».

Исо ба мард гуфт: «Чаро „Агар тавонӣ“ мегӯйӣ? Ба касе, ки имон дорад, ҳама чиз имконпазир аст». Падари бача дарҳол нидо кард: «Бале, имон дорам, вале ёрӣ деҳ, ки имонам қавитар гардад».

Луқо 22:31-32

Исо гуфт: «Шимъун, Шимъун! Бидон, ки шайтон талаб кард, ки ҳамаи шуморо мисли гандум аз ғалбер гузаронад. Вале Ман барои ту дуо кардам, то ки имонатро аз даст надиҳӣ ва вақти тавба карда баргаштанат, бародарони худро устувор гардонӣ».

Юҳанно 14:27

Ман оромиро бо шумо мемонам, оромии Худамро ба шумо медиҳам. Ман онро ба шумо на ба он тавре медиҳам, ки ҷаҳон медиҳад. Ғаму ғуссаро аз дилҳоятон дур кунеду ҳаросон нашавед!

2-юм Тимотиюс 2:11-13

Дуруст гуфта шудааст, ки

агар бо Ӯ мурда бошем,
бо Ӯ зиндагӣ низ хоҳем кард.
Агар мо ба азобҳо тоқат кунем,
бо Ӯ ҳукмронӣ низ хоҳем кард.
Агар мо аз Ӯ рӯй гардонем,
Ӯ низ аз мо рӯй хоҳад гардонд.
Агар мо ба Ӯ бевафоӣ кунем,
Ӯ вафодор мемонад,
зеро Худашро рад карда наметавонад.

Ибриён 11:1-2, 6

Инак, имон доштан чӣ аст? Ин дилпур будан, ки умедамон ҳақиқатан, ҷомаи амал мепӯшад ва боварии қатъӣ доштан ба чизҳоест, ки мо ҳанӯз намебинем. Аз сабаби имонашон одамони гузашта ба таърифи Худо ноил гаштанд. Аммо бе имон дили Худоро ёфтан ғайриимкон аст. Зеро ҳар кӣ пеши Худо меояд, бояд бовар кунад, ки Ӯ вуҷуд дорад ва ба онҳое, ки Ӯро меҷӯянд, мукофот медиҳад.

Ибриён 12:2

Биёед ба Исо назар дӯзем, ки Ӯ пешво ва ба мақсад расонандаи имон аст. Ӯ ба хотири хурсандии дарпешистода ба шармандагӣ аҳамият надода марг дар салибро сабру тоқат намуд ва ҳоло аз тарафи рости тахти Худо нишастааст.

Ҳангоми хавотирӣ

Луқо 12:22-31

Исо ба шогирдонаш гуфт: «Бинобар ин ба шумо мегӯям, ки ғами зиндагиатонро нахӯред, ки чӣ мехӯред ва ғами бадани худро нахӯред, ки чӣ мепӯшед. Охир зиндагӣ фақат аз хӯрок ва бадан фақат аз пӯшок иборат нест. Ба зоғҳо нигоҳ кунед, онҳо на киштукор мекунанд, на ҳосил ҷамъ мекунанд, на анбор доранду на каҳдон, вале Худо онҳоро мехӯронад ва арзиши шумо нисбат ба парандаҳо чанд маротиба баландтар аст!

Кадоме аз шумо бо ғам хӯрдан умри худро ақаллан як соат дарозтар карда метавонад? Пас, агар шумо чунин як кори ночизро карда натавонед, чаро ғами чизҳои дигарро мехӯред?

Ба нашъунамои гулҳои савсан нигоҳ кунед: Онҳо на меҳнат мекунанду на ришта мересанд, лекин ба шумо мегӯям, ки ҳатто шоҳ Сулаймон бо тамоми ҳашамату дороиаш мисли яке аз онҳо либоси зебое напӯшидааст. Пас, агар Худо алафу гиёҳеро, ки имрӯз дар саҳро ҳасту пагоҳ ба танӯр партофта мешавад, чунин пӯшонад, шуморо низ, эй сустимонҳо, чанд маротиба беҳтар аз он пӯшонда метавонад! Ғам нахӯред ва аз пайи он нашавед, ки чӣ мехӯреду чӣ менӯшед, чунки халқҳои дигар аз пайи ҳамаи ин чизҳо мебошанд, вале Падари шумо медонад, ки шумо ба ин чизҳо эҳтиёҷ доред. Баръакс, Подшоҳии Ӯро биҷӯед ва Ӯ ин чизҳоро низ ба шумо медиҳад.

1-ум Петрус 5:6-7

Инак, ба қудрати бузурги Худо такя намуда, фурӯтан шавед ва Ӯ дар вақти муайян шуморо сарбаланд мекунад. Ҳамаи ғаму ташвишҳоятонро ба Худо супоред, чунки Ӯ ғамхори шумост.

Ҳангоме ки худро айбдор ҳис мекунед

1-ум Юҳанно 1:8-9

Лекин агар гӯем, ки мо гуноҳкор нестем, худро фиреб медиҳем ва нишон медиҳем, ки дар вуҷудамон ростӣ нест. Вале агар ба гуноҳҳои худ иқрор шавем, он гоҳ Худо, ки бовафо ва одил аст, гуноҳҳои моро мебахшад ва аз ҳар нодурустӣ моро пок месозад.

2-юм Қуринтиён 7:10

Ғаме, ки Худо медиҳад, шахсро ба тавба мебарад, ба тавбае, ки дар натиҷа наҷот мебахшаду дар он пушаймонӣ нест. Аммо ғами ин дунё шахсро ба марг мебарад.

Ҳангоме ки худро заиф ва беқувват ҳис мекунед

Румиён 8:26-27

Инчунин Рӯҳулқудс дар сустиҳоямон ба мо ёрӣ медиҳад, чунки мо намедонем, ки дар бораи чӣ дуо кунем. Худи Рӯҳулқудс бо оҳу нолаҳояш, ки бо сухан баён карданашон ғайриимкон аст, барои мо илтимос мекунад ва моро тарафгирӣ менамояд. Худо, ки дилҳои моро месанҷад, медонад, ки Рӯҳулқудс дар бораи чӣ илтимос мекунад, чунки илтимосҳои Рӯҳулқудс мувофиқи хости Худост.

2-юм Қуринтиён 4:7

Мо ки фақат ба монанди кӯзаҳои лойин ҳастем, ин дониши илоҳиро ҳамчун ганҷ дар худ нигоҳ медорем. Аз ин маълум мешавад, ки қуввати бузург на аз тарафи мо, балки аз тарафи Худо меояд.

2-юм Қуринтиён 12:9-10

Лекин Ӯ гуфт: «Файзу меҳрубонии Ман барои ту басанда аст, зеро қудрати Ман дар нотавонӣ комил мешавад». Аз ин рӯ, бештар аз нотавониам бо ҷону дил фахр мекунам, то ки қуввати Масеҳ дар вуҷудам бошад. Аз ин рӯ дар нотавониҳо, дар таҳқирҳо, дар мусибатҳо, дар дунболагирӣ ва мушкилиҳое, ки ба хотири Масеҳ дорам, шод ҳастам. Зеро, ҳангоме ки нотавон ҳастам, ҳамон вақт боқувватам!

Филиппиён 4:13

Ба воситаи Масеҳ, ки ба ман қувват мебахшад, дар ҳама гуна вазъият тоқат мекунам.

Ибриён 4:14-16

Пас биёед имони эълон мекардаамонро маҳкам нигоҳ дорем. Охир саркоҳине, ки мо дорем, он чунон бузург аст, ки аз қабатҳои осмон гузашта рост ба даргоҳи Худо дохил шудааст ва ин саркоҳин Писари Худо Исо аст. Саркоҳини мо аз ҷумлаи онҳое нест, ки сустии моро надонад, чунки Худаш аз ҳар ҷиҳат ба монанди мо ба васваса дучор шудааст, вале гуноҳ накардааст. Бинобар ин биёед, ба пеши тахти файзу меҳрубонии Худо боҷуръат оем, то Худо ба мо раҳм карда, дар вақти муҳтоҷӣ бароямон аз рӯйи файзу меҳрубониаш ёрӣ диҳад.

Ҳангоми ноумедӣ

Румиён 8:36-39

Чунон ки дар навиштаҷот омадааст:

«Ба хотири Ту мо тамоми рӯз бо хатари марг рӯ ба рӯ мешавем
ва моро чун гӯсфандони ба куштан бурдаистода меҳисобанд».

Вале мо бар ҳамаи ин чизҳо ба воситаи Ӯ, ки моро дӯст доштааст, комилан ғолиб меоем. Зеро ман боварии комил дорам, ки на марг, на зиндагӣ, на фариштагон, на қудратмандони осмонӣ, на замони ҳозираву оянда, на қувваҳо, на осмону замин ва на ягон мавҷудот моро аз муҳаббате, ки Худо дар Худовандамон Исои Масеҳ ба мо нишон додааст, ҷудо карда наметавонад.

Дар вақти ғаму андӯҳ

Ошкорсозӣ 21:4

Худо ҳар оби дидаро аз чашмони онҳо пок хоҳад кард. Маргу мусибат, дард ва доду фиғон дигар нахоҳад буд, чунки чизҳои пештара нест шуданд».

1-ум Тасолуникиён 4:13-14

Эй бародарону хоҳарон, намехоҳем, ки шумо дар бораи гузаштагон бехабар монда, ба монанди беимононе, ки умед надоранд, ғамгин бошед. Мо бовар мекунем, ки Исои Масеҳ мурда зинда шуд ва инчунин, бовар мекунем, ки Худо касонеро, ки ба Исои Масеҳ имон доштанду аз олам гузаштаанд, ба назди Ӯ ба осмон мебарад.

Ҳангоми ташнаи ҳақиқату адолат будан

Матто 5:6

Хушбахтанд касоне, ки гурусна ва ташнаи ростӣ ҳастанд, зеро онҳо сер хоҳанд шуд!

Ҳангоми қабул кардани ягон қарор

Румиён 12:1-2

Бинобар ин, эй бародарону хоҳарон, ба хотири меҳрубонии Худо аз шумо илтимос мекунам, ки баданҳои худро ба мисли қурбонии зинда, пок ва писандида ба Худо бахшед. Зеро парастиши ҳақиқии шумо чунин аст. Ба мисли одамони ин ҷаҳон зиндагӣ накунед, балки гузоред, ки Худо ба воситаи тағйир додани фикррониатон аз шумо одами нав созад. Он гоҳ шумо фаҳмида метавонед, ки хости нек ва писандидаву комили Худо чӣ будааст.

Ҳангоми ба тасаллӣ ва рӯҳбаландкунӣ ниёз доштан

Матто 5:4

Хушбахтанд касоне, ки ғаму андӯҳ доранд, зеро онҳо тасаллӣ меёбанд!

2-юм Қуринтиён 1:3-5

Ба Худо, ки Падари Худованди мо Исои Масеҳ ва Падари раҳмдил ва Худои ҳама гуна тасаллӣ аст, ҳамду сано бод! Ӯ моро дар ҳама гуна мусибатҳоямон тасаллӣ медиҳад, то ки мо низ бо ҳамон тасаллое, ки худамон аз Худо меёбем, дигаронро ҳам дар ҳама гуна мусибаташон дилбардорӣ намоем. Мо барои Масеҳ чӣ қадар бештар азоб кашем, ҳамон қадар зиёдтар Худо ба воситаи Масеҳ ба мо тасаллӣ медиҳад.

Ошкорсозӣ 21:3-4

Аз ҷониби тахт овози баландеро шунидам: «Бубин! Ин хаймаи Худо дар байни одамон аст. Ӯ бо онҳо зиндагӣ мекунад ва онҳо халқи Ӯ хоҳанд буд. Худи Худо бо онҳо ва Худои онҳо хоҳад буд. Худо ҳар оби дидаро аз чашмони онҳо пок хоҳад кард. Маргу мусибат, дард ва доду фиғон дигар нахоҳад буд, чунки чизҳои пештара нест шуданд».

Ҳангоме ки ба оянда умед бастан лозим аст

1-ум Петрус 1:3-9

Ҳамду сано ба Худо, ки Падари Худованди мо Исои Масеҳ аст! Ӯ Исои Масеҳро аз марг зинда карда, бо меҳрубонии бузурги Худ ба мо таваллуди нав ва умеди ҳаётбахш додааст. Ин чизҳоро Худо ба мо чун меросе додааст, ки ҳаргиз намепӯсад, куҳна ва ё вайрон намешавад. Ӯ ин меросро барои шумо дар осмон нигоҳ медорад. Худо бо қувваи Худ ва ба воситаи имонатон шуморо барои наҷот нигоҳ медорад, то вақте ки наҷоти Ӯ дар замони охир ба ҳама ошкор шавад.

Инро дониста шумо шоду хурсанд ҳастед, ҳатто агар аз санҷишҳои гуногуни зиндагӣ каме азоб кашед. Ин санҷишҳо ҳақиқӣ будани имонатонро исбот мекунанд. Имони шумо ба тиллое монанд аст, ки ҳангоми аз оташ гузаштан тозатар мешавад. Вале имонатон аз тиллое, ки нобуд мешавад, гаронбаҳотар аст. Агар имонатон устувор монад, шумо дар рӯзи ошкор шудани Исои Масеҳ сазовори таърифу эҳтиром мегардед. Гарчанде ки шумо Исоро надида будед, Ӯро дӯст медоред ва ҳоло ҳам Ӯро надида ба Ӯ имон доред. Аз ин шумо бениҳоят шоду хурсанд ҳастед, чунки ба мақсади имонатон, яъне ба наҷот ёфтани худ наздик шуда истодаед.

2-юм Қуринтиён 1:21-22

Худо Худаш мову шуморо дар ягонагӣ бо Масеҳ устувор намуда, барои Худ интихоб кардааст. Ӯ Рӯҳи Худ, яъне Рӯҳулқудсро ҳамчун муҳр дар диламон гузошта, нишон дод, ки мо аз они Ӯ ҳастем. Ҳамин Рӯҳ кафолати баракатҳоест, ки Худо бароямон медиҳад.

Филиппиён 1:6

Боварии комил дорам, Худое, ки ин кори некро дар дилҳои шумо оғоз намуд, то рӯзи баргаштани Исои Масеҳ онро анҷом медиҳад.

Ҳангоми мӯҳтоҷи хираду ҳикмат будан

Яъқуб 1:5

Аммо агар ба шумо хирад камӣ кунад, метавонед аз Худо онро талаб кунед ва Ӯ, ки ба ҳама бо дасти кушод ва бе таънаву миннат медиҳад, ба шумо низ хирад мебахшад.

Яъқуб 3:13-18

Агар касе аз байни шумо хирадманд ва бофаҳм бошад, бигзор инро бо зиндагии хуб ва амалҳое, ки бо хоксории хираду ҳикмат анҷом дода мешаванд, нишон диҳад. Аммо агар дар дилҳои шумо кинаву ҳасад ва худпарастӣ вуҷуд дошта бошад, худситоӣ накунед, ки таърифатон бар зидди ростӣ аст. Ин гуна ҳикмат аз ҷониби Худо нест, балки ҳикмати заминӣ, дунявӣ, яъне шайтонӣ мебошад. Зеро ҳар вақте ки дар байни шумо кинаву ҳасад ва худпарастӣ ҳаст, дар ҳамон ҷо бетартибӣ ва ҳар гуна фисқу фасод мебошад.

Аммо ҳикмате, ки аз ҷониби Худо меояд, пеш аз ҳама пок аст ва баъд сулҳпарвар, нармдил, равшанфикр, пур аз раҳму шафқат ва самараҳои нек, самимӣ ва бе рӯйбинӣ мебошад. Шахсони сулҳпарвар тухми сулҳро мекоранд ва ҳосилашро, ки росткорӣ аст, ба даст меоваранд.

Ҳангоми бо одатҳои бад мубориза бурдан

Ғалотиён 5:16, 22-23

Ман чӣ гуфтаниам? Бо роҳнамоии Рӯҳулқудс зиндагӣ кунед ва он вақт ҳавасҳои табиати гунаҳкори худро иҷро намекунед. Аммо самарае, ки Рӯҳулқудс дар зиндагии одамон меоварад, инҳоянд: меҳру муҳаббат, шодию хурсандӣ, сулҳу оромӣ, сабру тоқат, некӣ ва меҳрубонӣ, вафодорӣ, хоксорӣ ва нафси худро нигоҳ дошта. Ҳеҷ қонуне бар зидди ин хислатҳо мавҷуд нест.

Эфесусиён 4:22-24
медонед, ки бояд аз тарзи зиндагии пештара ва аз табиати куҳнаи худ, ки ба фиреби ҳавасҳои шаҳвонӣ гирифтор шуда, торафт нобуд мегашт, даст кашед. Шумо медонед, ки тарзи фикррониатон бояд пурра нав шавад ва он табиати наверо бояд дар бар кунед, ки ба Худо монанд офарида шудаасту хислатҳои ҳақиқии росткорӣ ва покиро дорад.

Ҳангоме ки васваса мешавед

1-ум Қуринтиён 10:13

Озмоишҳое, ки шумо ба онҳо рӯ ба рӯ мешавед, ба сари ҳар инсон меоянд. Аммо Худо вафодор аст ва намегузорад, ки шумо беш аз тавоноии худ санҷида шавед. Балки дар баробари озмоишҳо роҳи халосиро низ нишон медиҳад, то ки шумо онро паси сар карда тавонед.

Матто 4:1-11

Баъд аз ин воқеа, Рӯҳулқудс Исоро ба биёбон бурд, то ки шайтон Ӯро биозмояд.

Давоми чил шабонарӯз Исо рӯза дошт ва ниҳоят сахт гурусна монд. Он гоҳ шайтони васвасакор назди Ӯ омада гуфт: «Агар Ту Писари Худо бошӣ, ба ин сангҳо фармон деҳ, ки нон шаванд». Лекин Исо дар ҷавоб гуфт: «Не, зеро дар навиштаҷот гуфта шудааст, ки инсон на фақат бо хӯрдани нон зинда аст, балки бо ҳар сухане, ки Худо мегӯяд».

Сипас шайтон Исоро ба шаҳри муқаддаси Уршалим бурда, дар ҷойи баландтарини маъбади Худо гузошт ва ба Ӯ гуфт: «Агар Ту Писари Худо бошӣ, Худро аз ин ҷо ба пойин парто. Зеро дар навиштаҷот гуфта шудааст, ки

„Худо ба фариштагони Худ дар бораи Ту фармон хоҳад дод
ва онҳо Туро дар болои дастонашон хоҳанд бардошт,
то ки поят ба санге назанад“».

«Не! – ҷавоб дод Исо, – чунки дар навиштаҷот боз гуфта шудааст, ки „Худованд Худои худро насанҷед“».

Баъд аз ин, шайтон Исоро ба болои кӯҳи хеле баланд бурд ва ҳамаи мамлакатҳои ҷаҳонро бо тамоми шукӯҳу зебоияшон ба Ӯ нишон дода, гуфт: «Агар Худро ба замин партофта, ба ман саҷда намоӣ, ҳамаи инро ба Ту медиҳам».

Исо ба ӯ гуфт: «Дур шав, эй шайтон! Чунки дар навиштаҷот гуфта шудааст, ки „ба Худованд Худои худ саҷда намоед ва танҳо ба Ӯ хизмат кунед“».

Он гоҳ шайтон аз Исо дур шуд ва фариштагон омада, ба Ӯ хизмат карданд.

Яъқуб 1:12-15

Хушбахт он касест, ки дар вақти санҷишҳо сабру тоқат дорад, зеро ҳангоме ки аз ин гуна имтиҳони зиндагӣ мегузарад, тоҷи ҳаётро ба даст меорад. Ин тоҷро Худо ба дӯстдорони Худ ваъда додааст. Аммо вақте ки ба васваса меафтед, нагӯед, ки «Худо маро месанҷад», чунки Худо ба васваса намеафтад ва дигаронро низ ба васваса намеандозад. Балки ҳар шахс он вақт ба васваса меафтад, ки ҳаваси бад мекунаду баъд саргарми он ҳавас шуда, ба доми васваса меафтад. Сипас, ҳамин ки дили вай бо ин ҳавас ҳомиладор мешавад, гуноҳро таваллуд мекунад. Гуноҳ бошад, ба воя расида, маргро таваллуд мекунад.

Яъқуб 4:7

Пас, ба Худо пурра итоат кунеду ба шайтон зид бароед ва шайтон аз пешатон мегурезад.

1-ум Юҳанно 2:15-17

Ба ин дунё ва ба ҳар он чи, ки дар он аст, дил набандед. Касе, ки ба ин дунё дил мебандад, муҳаббати Худо дар вай нест. Чунки ҳар чизе, ки дар ин дунё ҳаст, яъне ҳавасҳои нафсонӣ, чашмгуруснагӣ ва бо молу мулк калонгирӣ кардан, ҳамаи ин на аз ҷониби Падари Осмонӣ, балки аз ин дунё мебошад. Ин дунё бо ҳавасҳояш гузарон аст, аммо онҳое, ки хости Худоро иҷро мекунанд, то абад зинда мемонанд.

Дар лаҳзаҳое, ки дил ором нест

Юҳанно 14:27

Ман оромиро бо шумо мемонам, оромии Худамро ба шумо медиҳам. Ман онро ба шумо на ба он тавре медиҳам, ки ҷаҳон медиҳад. Ғаму ғуссаро аз дилҳоятон дур кунеду ҳаросон нашавед!

Матто 6:25-34

Бинобар ин, ба шумо мегӯям, ки ғами зиндагиатонро нахӯред, ки чӣ мехӯреду чӣ менӯшед ва ғами бадани худро нахӯред, ки чӣ мепӯшед. Магар зиндагӣ фақат аз хӯрок ва бадан аз пӯшок иборат аст? Ба парандаҳо нигоҳ кунед: онҳо на киштукор мекунанду на ҳосил ҷамъ мекунанд ва на дар анборҳо ҳосил захира мекунанд. Лекин Падари осмониатон онҳоро мехӯронад. Магар арзиши шумо аз парандаҳо баландтар нест? Кадоме аз шумо бо ғам хӯрдан умри худро ақаллан як соат дарозтар карда метавонад? Барои сарулибос ҳам чӣ ғам мехӯред? Ба нашъунамои савсанҳои саҳро нигоҳ кунед: онҳо на меҳнат мекунанду на ришта мересанд, лекин ба шумо мегӯям, ки ҳатто шоҳ Сулаймон бо тамоми ҳашамату сарваташ мисли яке аз онҳо либоси зебое напӯшидааст. Пас, агар Худо гиёҳ ё алаферо, ки имрӯз дар саҳро ҳасту пагоҳ ба танӯр партофта мешавад, чунин пӯшонад, наход шуморо, эй сустимонҳо аз он чанд маротиба беҳтар пӯшонда натавонад?!

Барои ҳамин ғам хӯрданро бас кунед ва нагӯед, ки „Мо чӣ мехӯрда бошем?“ „чӣ менӯшида бошем?“ ё „чӣ мепӯшида бошем?“ Чунки халқҳои дигар аз пайи ҳамаи ин чизҳо мебошанд. Падари осмониатон бошад, медонад, ки шумо ба ҳамаи он эҳтиёҷ доред. Шумо аввал Подшоҳии Худо ва ростии Ӯро ҷӯед ва Ӯ ҳамаи ин чизҳоро низ ба шумо медиҳад. Аз ин рӯ, ғами рӯзи ояндаро нахӯред, фардо ташвишҳои худро дорад. Барои ҳар рӯз ташвиши худи ҳамон рӯз басанда аст».

Филиппиён 4:6-7

Ғами ҳеҷ чизро нахӯред, балки барои ҳама чиз ҳангоми дуо бо илтимосу миннатдорӣ хоҳишҳои худро ба Худо бигӯед. Он гоҳ осоиштагии Худо, ки аз ҳар хирад болотар аст, дилу андешаҳои шуморо дар ягонагӣ бо Исои Масеҳ нигоҳ медорад.

Вақте ки ҳама чиз хуб аст

1-ум Тасолуникиён 5:16-18

Ҳама вақт шод бошед, ҳамеша дуо гӯед, дар ҳар ҳолат Худоро шукр гӯед, зеро хости Худо барои шумо, ки ба Исои Масеҳ тааллуқ доред, ҳамин аст.

Вақте ки дар бораи пул фикр мекунед

Матто 6:24

Ҳеҷ кас ба ду хоҷа хизмат карда наметавонад, чунки ё якеашро дӯст медораду дигарашро бад мебинад ё ба яке вафодор мемонаду дигарашро писанд намекунад. Шумо низ наметавонед ҳам бандаи Худо бошеду ҳам бандаи пул.

Матто 19:16-30

Боре як мард пеши Исо омада, аз Ӯ пурсид: «Устод, барои ба даст овардани ҳаёти абадӣ чӣ некие бояд кунам?» Ба вай гуфт: «Чаро дар бораи некуӣ аз Ман мепурсӣ? Танҳо Худо нек аст. Агар хоҳӣ, ки ҳаёти абадӣ насибат гардад, фармудаҳоро риоя намо». «Кадом фармудаҳоро?» – пурсид мард.

Исо қонунҳои асосиро номбар кард: «Қатл накун, зино накун, дуздӣ накун, шаҳодати бардурӯғ надеҳ, падару модаратро ҳурмату эҳтиром намо ва дигаронро мисли худат дӯст бидор». Ҷавонмард ҷавоб дод: «То ба имрӯз ҳамаи ин фармоишҳоро риоя кардаам. Ғайр аз ин, боз чӣ кор карданам лозим аст?» Исо ба вай гуфт: «Агар хоҳӣ, ки комил бошӣ, рафта, тамоми молу мулкатро фурӯхта, пулашро ба камбағалон тақсим кун. Он гоҳ сарват дар осмон пайдо мекунӣ. Баъд омада, Маро пайравӣ намо».

Ҷавонмард хеле сарватманд буд, бинобар ин, аз шунидани ин суханон андӯҳгин гашта, аз он ҷо рафт.

Он гоҳ Исо ба шогирдонаш гуфт: «Ба ростӣ ба шумо мегӯям, ки ба Подшоҳии Худо даромадани шахси сарватманд бениҳоят душвор аст. Боз мегӯям, ки аз сӯрохии сӯзан гузаштани шутур осонтар аст аз он ки шахси сарватманд ба Подшоҳии Худо дарояд».

Шунидани ин суханон шогирдонро ба ҳайрат оварду онҳо пурсиданд: «Пас кӣ наҷот ёфта метавонад?» Исо ба шогирдонаш бодиққат нигоҳ карда гуфт: «Барои одамизод ин кор ғайриимкон аст, вале барои Худо ҳама чиз имконпазир аст».

Он гоҳ Петрус гуфт: «Мо аз баҳри ҳама чиз гузашта, Туро пайравӣ кардем. Бо мо чӣ мешавад?» Исо ба онҳо ҷавоб дод: «Ба ростӣ ба шумо мегӯям, вақте ки дунё нав мешаваду Писари Одамизод бар тахти пуршукӯҳи Худ мешинад, дувоздаҳ нафари шумо низ ки Маро пайравӣ кардаед, бар тахтҳо нишаста, ба дувоздаҳ қабилаи Исроил ҳукмронӣ мекунед. Инчунин, ҳар касе ки барои Ман шуда, аз баҳри хонаҳо, бародарон ё хоҳарон, падар ё модар, фарзандон ё заминҳояш гузашта бошад, ҳамаи инро сад маротиба зиёдтар пайдо мекунад ва дар оянда ҳаёти абадӣ низ насибаш мегардад. Лекин бисёр аввалинҳо охирон мешаванд ва охиринҳо аввалин».

Луқо 12:15-21

Сипас, ба ҳама муроҷиат карда гуфт: «Аз ҳар гуна чашмгуруснагӣ ҳазар кунед, зеро ҳаёти одам аз бисёрии дороиаш иборат нест».

Баъд ба онҳо масалеро гуфт: «Замини як марди доро ҳосили фаровон дод. Вай ба худ фикр кард: „Чӣ кор бояд кунам, охир барои ҷамъ кардани ҳосили худ ҷое надорам?“ Баъд гуфт: „Ана чӣ кор мекунам – анборҳои худро вайрон карда, анборҳои калонтар месозам. Баъд тамоми ҳосилу сарватамро ба он ҷо бурда, ба худ мегӯям: Ту сарвати бисёре дорӣ, ки барои солҳои зиёде мерасад. Акнун роҳат кун, бихӯр, бинӯш ва кайфу сафо карда гард“. Вале Худо ба вай гуфт: „Эй беақл! Ҳамин шаб ҷонат аз ту гирифта мешавад. Пас, он чи захира кардаӣ, насиби кӣ мегардад?“

Ҳамин тавр бо ҳар касе мешавад, ки барои худ сарват ҷамъ мекунад, вале дар назари Худо доро нест».

Луқо 16:9-13

Пас, Ман ба шумо мегӯям: Пулу моли ин дунёро ба он сарф намоед, ки барои худ дӯстонро пайдо бикунед, то дар вақти тамом шудани дороиятон онҳо шуморо дар хонаҳои абадӣ қабул кунанд. Касе, ки дар кори майда вафодор бошад, дар кори калон ҳам вафодор мемонад. Ҳамчунин, касе, ки дар кори майда беинсоф бошад, дар кори муҳим ҳам беинсофӣ мекунад. Пас, агар ба шумо дороии ин дунёро бовар карда нашавад, кӣ ба шумо сарвати ҳақиқиро бовар мекунад? Ва агар ба шумо моли бегонаро бовар карда нашавад, кӣ моли худи шуморо, ба шумо медиҳад?

Ҳеҷ хизматгор ба ду хоҷа хизмат карда наметавонад, чунки ё якеашро дӯст медораду дигарашро бад мебинад, ё ба яке вафодор мемонаду дигарашро писанд намекунад. Шумо низ наметавонед ҳам бандаи Худо бошеду ҳам бандаи пул».

1-ум Тимотиюс 6:7-10, 17-19

Зеро мо ба ин дунё ҳеҷ чиз наовардаем ва ҳамроҳи худ ба он дунё чизе бурда наметавонем. Аз ин рӯ, агар ризқу рӯзӣ ва сарулибос дошта бошем, бояд қаноат кунем. Онҳое, ки сарватманд шудан мехоҳанд, ба васваса, дом ва бисёр ҳавасҳои аблаҳонаву зараровар гирифтор мешаванд, ки одамонро ба фалокат дучор намуда, несту нобуд мекунанд. Пулпарастӣ решаи ҳар намуди бадӣ мебошад. Баъзе одамон аз пайи он рафта аз имон дур шудаанд ва ба азобҳои бисёр дучор гардидаанд. Сарватмандони ин дунёро насиҳат бикун, ки ҳавобаланд нашаванд ва ба сарвати дурӯза умед набанданд, балки ба Худо умед банданд, ки ҳама чизро барои ҳаловати мо ба таври фаровон медиҳад. Ба онҳо фармон деҳ, ки пулашонро барои корҳои нек сарф кунанд. Онҳо бояд доимо корҳои нек кунанд ва саховатманду дасткушод бошанд. Ба ин восита онҳо бо корҳои некашон дар он дунё ганҷи рӯҳоние ҷамъ мекунанд, ки он мисли таҳкурсии бино мустаҳкам меистад. Бо ҳамин роҳ ҳаёти ҳақиқиро ба даст меоранд.

Вақте ки дар бораи коратон фикр мекунед

Эфесусиён 6:7-8

Хизмати шумо на ҳамчун ба инсон, балки ҳамчун ба Худованд бо майлу рағбат бошад. Фаромӯш накунед, ки ҳар кас, хоҳ ғулому хоҳ озод, барои ҳар кори некаш аз Худованд мукофот мегирад.

Эфесусиён 4:28

Дуздон, дигар дуздӣ накунед. Баръакс, бо дастони худ меҳнати фоиданок кунед, ки барои хайрияи муҳтоҷон чизе дошта бошед.

Эфесусиён 6:5-9

Ғуломон, ба хӯҷаинони хокии худ аз рӯйи иззату эҳтиром бо тарс ва самимона итоат кунед гӯё ба Масеҳ мекарда бошед. Мисли ғуломи хушомадгӯй, ки дар пеши соҳибаш нағз кор карда, дар набудани ӯ бо дили нохоҳам кор мекунад, хизмат накунед. Балки ҳамчун ғуломи Масеҳ хости Худоро бо ҷону дил иҷро намоед. Хизмати шумо на ҳамчун ба инсон, балки ҳамчун ба Худованд бо майлу рағбат бошад. Фаромӯш накунед, ки ҳар кас, хоҳ ғулому хоҳ озод, барои ҳар кори некаш аз Худованд мукофот мегирад.

Хӯҷаинон, шумо низ ҳамин муомиларо нисбати ғуломони худ кунед. Ба онҳо дӯғу пӯписа заданро бас намоед. Дар ёд дошта бошед, ки дар осмон як Хӯҷаин доред, ки Ӯ ҳам хӯҷаини шумову ҳам хӯҷаини ғуломонатон аст ва ба ҳама бо як чашм нигоҳ мекунад.

1-ум Қуринтиён

1-ум Қуринтиён

1. Пешгуфтор

1. 1

2. 2

3. 3

4. 4

5. 5

6. 6

7. 7

8. 8

9. 9

10. 10

11. 11

12. 12

13. 13

14. 14

15. 15

16. 16

Пешгуфтор

НОМАИ ЯКУМ БА

ҚУРИНТИЁН

Пешгуфтор

Исои Масеҳ Павлусро, ки муаллифи ин нома аст, тақрибан соли 50-уми пас аз милод ба шаҳри Қуринтус фиристода буд. Дар он замон Қуринтус шаҳри калони юнонӣ дар зери итоати шоҳаншоҳи Рум буд ва ба он ҷо савдогарон аз дигар давлатҳо барои хариду фурӯш меомаданд. Дар он шаҳр пайравони динҳои гуногун зиндагӣ мекарданд. Павлус ба Қуринтус омада, мардумро таълим медод, ки Исо чӣ гуна вафот кард, чӣ гуна гӯронида шуд ва чӣ гуна Ӯ аз мурдагон зинда гардид ва ҳамин тавр ҳозир Ӯ моро аз гуноҳҳоямон наҷот дода, бо Худо оштӣ дода метавонад.

Онҳое ки хушхабари Масеҳро қабул карданд, аз динҳои гуногун, баъзеашон яҳудӣ, вале бисёрашон бутпараст буданд. Павлус ба онҳо таълим медод, ки чӣ гуна Худои ҳақиқиро бояд парастиш намуд ва чӣ гуна ҳамчун ҷамоати имондорон барои дуо, омӯзиши Навиштаҷоти муқаддас ва рӯҳбаландкунии якдигар бояд ҷамъ шаванд. Ӯ дар он ҷо якуним сол истод, баъд он шаҳрро тарк карда, сафарашро давом дод.

Ин мактуб дар бораи он аст, ки чӣ гуна масъалаҳои душворро бояд ҳал намуд. Одамон ба Павлус хабар дода буданд, ки дар байни имондорони шаҳри Қуринтус ҷудоиандозӣ ва дигар масъалаҳо пайдо шудааст. Барои ҳамин ӯ ин мактубро навишт, то ба саволҳои онҳо ҷавоб диҳад ва дар ҳалли мушкилиҳояшон ёрӣ расонад. Ӯ ба онҳо таълим медиҳад, ки чӣ гуна дар масъалаи гуноҳи ҷинсӣ, хӯроки ба бутҳо тақдимшуда ва дигар саволҳое, ки ба ҷамъомади парастиш дахл доранд, ҳамчун имондор бояд фикр ва рафтор кунанд.

Ин мактуб ба хонандагони имрӯза ҳам дахл дорад. Он ба мо дар ҷамоати имондорон роҳҳои ҳалли масъалаҳоро меомӯзонад, ки чӣ гуна бо гунаҳкорони ҷамоат, ки тавба кардан намехоҳанд, рафтор кунем, чӣ тавр гуногунфикриро бояд ҳал намоем ва ба фарҳанги гирду атрофамон чӣ хел муносибат кунем.

1

Саломи Павлус

11-2Салом ба ҷамоати имондорони шаҳри Қуринтус, яъне ба шумо, ки бо Исои Масеҳ муттаҳид гардида, пок шудаед! Худо шумо ва ҳамаи онҳоеро, ки дар ҳама ҷо ба Исои Масеҳ дуо мекунанд, ҳамчун халқи Худ интихоб кардааст. Исои Масеҳ Худованди мову онҳо мебошад. Ман, Павлус, ки бо хости Худо фиристодаи Исои Масеҳ интихоб шудаам ва бародари мо Сӯстинис+
3файзу меҳрубонӣ ва сулҳу осоиштагии Худо Падари мо ва Худованд Исои Масеҳро бар шумо хоҳонем.

Миннатдории Павлус ба Худо

4Ман ҳамеша Худоямро барои шумо, ки ба воситаи Исои Масеҳ бароятон файзу меҳрубонӣ додааст, шукр мегӯям. 5Чунки Худо шуморо дар ягонагӣ бо Масеҳ ҳаматарафа, ҳам дар ҳар сухану ҳам дар ҳар дониш сарватманд гардондааст,+
6то ки шаҳодати мо дар бораи Масеҳ дар байни шумо мустаҳкам шавад. 7Ва дар ҳоле ки шумо бозгашти Худовандамон Исои Масеҳро интизор ҳастед, ба шумо аз тарафи Рӯҳи Худо ҳар намуди қобилият ато шудааст+. 8Худо шуморо то охир устувор нигоҳ медорад, то ки дар рӯзи бозгашти Худовандамон Исои Масеҳ беайб бошед+. 9Вафодор аст Худое, ки шуморо барои муносибат доштан бо Писари Худ Худованди мо Исои Масеҳ даъват намудааст+.

Ҷудоиандозӣ дар ҷамоат

10Бародарону хоҳарон, аз шумо илтиҷо мекунам, ки ҳамаатон ба номи Худовандамон Исои Масеҳ бо якдигар якдил ва ҳамфикр ва дар як мақсад муттаҳид бошед. Дар байнатон ба ҷудоиандозӣ роҳ надиҳед+.

11Инро барои он ба шумо мегӯям, ки ман аз хонаводаи хоҳар Хлӯӣ огоҳ шудам, ки шумо дар байни худ ҷанҷолу муноқиша мекунед+. 12Ман дар назар дорам, ки шумо худро ба гурӯҳҳо тақсим карда, аз пайи роҳбарони гуногун меравед. Яке «Ман пайрави Павлус», дигаре «Ман пайрави Апуллус», нафаре «Ман пайрави Петрус» ва касе «Ман пайрави Масеҳ ҳастам» мегуфтааст+. 13Ба ҷойи он ки ҳамаатон аз пайи Масеҳ равед, худро ба гурӯҳҳо тақсим карда байни худ баҳс мекунед. Оё ман ба хотири шумо ба салиб мехкӯб шудам?! Не, Масеҳ ба хотири шумо ба салиб мехкӯб шуд. Ё шумо ба номи ман таъмид гирифтед?! Албатта не! Ҳамаи шумо ба номи Исои Масеҳ таъмид гирифта, пайрави Ӯ шудед!+
14Шукри Худо, ки ман ғайр аз Криспус ва Ғоюс ягон нафари шуморо таъмид надодаам+. 15Барои ҳамин касе гуфта наметавонад, ки ман ӯро ба номи худам таъмид дода, пайрави худ гардондам. 16Ҳа, ман боз Истефанусро бо аҳли оилааш таъмид дода будам. Дар ёд надорам, ки дигар касеро таъмид дода бошам+. 17Кори асосии ман таъмид додан нест, Масеҳ маро барои хушхабарро эълон кардан фиристодааст. Аммо хушхабарро набояд бо ҳикмату дониши инсонӣ эълон кард, вагарна марги Исои Масеҳ дар салиб қудраташро гум мекунад+.

Ҳикмати Худо

18Барои нобудшавандагон паёми ба салиб мехкӯб шудани Масеҳ беақлӣ менамояд. Вале барои мо, ки дар роҳи наҷот ҳастем, ин хабар қуввати Худост+. 19Зеро дар навиштаҷот омадааст: «Хиради хирадмандонро нобуд ва дониши донишмандонро рад мекунам».

20Куҷост хирадманд?! Куҷост устоди шариат?! Куҷост баҳскунандаи ин замона? Магар Худо беақлӣ будани ҳикмату дониши ин ҷаҳонро нишон надодааст?!+
21Худо хирадмандона қарор кард, ки ҷаҳон бо хиради худ ҳаргиз Ӯро нахоҳад шинохт. Ӯ чунин писандид, ки ба воситаи эълон кардани хушхабаре, ки ҷаҳон онро аблаҳӣ мешуморад, имондоронро наҷот диҳад. 22Зеро ҳангоме ки яҳудиён барои исбот муъҷиза меҷӯянду юнониён хирад,+
23мо Таъиншудаи Худо, яъне Масеҳро, ки ба салиб мехкӯб шуда буд, эълон мекунем. Ин барои яҳудиён васваса ва барои ғайрияҳудиён бехирадӣ аст+. 24Вале барои касоне, ки Худо онҳоро даъват кардааст, чи яҳудию чи юнонӣ, Масеҳ қувват ва ҳикмати Худо аст+. 25Зеро бехирадии Худо аз ҳикмату дониши одамизод болотар аст ва сустии Худо аз қуввати одамизод боқувватар аст!

26Бародарону хоҳарон, ба ёд оред, ки ҳангоме ки Худо шуморо даъват кард, чӣ гуна будед. Оё аз нигоҳи ин ҷаҳон дар байнатон хирадмандону боқудратон ва ашрофзодагон бисёр буданд?! 27Лекин Худо бехирадони ҷаҳонро интихоб намуд, то ки хирадмандонро беобрӯ кунад ва нотавонони ҷаҳонро интихоб намуд, то ки боқувватонро шарманда кунад. 28Ӯ одамони беқудрату назарногирро интихоб намуд, то ки ҳеҷ чиз будани одамони боқудратро нишон диҳад+. 29Барои ҳамин ҳеҷ кас дар пеши Худо фахр карда наметавонад+. 30Худо шуморо бо Исои Масеҳ муттаҳид намуда, ба воситаи Ӯ ба мо хиради Худро дод. Инчунин, ба воситаи Масеҳ Худо моро росткор гардонда, халқи Худ кард ва аз гуноҳ озод намуд+. 31Бинобар ин, чи хеле ки навиштаҷот мегӯяд, агар фахр кардан хоҳед, аз Худованд фахр кунед.+

2

Дар бораи Масеҳи мехкӯбшуда

2^1Бародарону хоҳарон, ман ба пеши шумо барои эълон кардани шаҳодат дар бораи Худо омадам. Лекин онро бе калимаҳои адабӣ ва хиради инсонӣ гуфтам,+
2чунки ман қарор додам, ки ба шумо танҳо дар бораи Исои Масеҳ ва марги Ӯ дар салиб сухан мегӯям+. 3Барои ҳамин дар наздатон суст ва дар тарсу ларзи бузурге будам+. 4Суханону паёмамро бо суханони зебо ва ҳикмату дониши инсонӣ таълим намедодам, балки бо қуввати Рӯҳулқудс, яъне Рӯҳи Худо онро ба шумо расондам+. 5То ки бо ин тарз имони шумо на ба андешаҳои одамӣ, балки ба қуввати Худо такя кунад+.

Ҳикмати Худо

6Вале мо барои имондорони баркамол хирадро эълон мекунем, лекин мо ҳикмату дониши ин ҷаҳон ё хиради ҳукмронони ин ҷаҳонро, ки нобуд мешаванд, таълим намедиҳем+. 7Хираде, ки мо эълон мекунем, нақшаи хирадмандонаи Худост. Пеш аз офариниши олам Ӯ қарор дода буд, ки нақшааш барои манфиати мо аст, аммо онро пинҳон кард+. 8Лекин ҳукмронони ин замон ин нақшаи хирадмандонаи Худоро намедонистанд, чунки агар медонистанд, Худованди бузургро ба салиб мехкӯб карда намекуштанд+. 9Чунон ки дар навиштаҷот омадааст:

«Он чиро, ки Худо барои онҳое ки Ӯро дӯст медоранд, муҳайё кардааст,
чашме надида, гӯше нашунида
ва дар борааш фикре ба дили одамизод наомадааст».

10Аммо ин хирадро Худо ба воситаи Рӯҳаш ба мо ошкор кардааст. Зеро Рӯҳи Худо аз тамоми чиз, ҳатто аз андешаҳои Худо огоҳ аст+. 11Андешаҳои шахсро ғайр аз рӯҳаш, ки дар ӯст, касе намедонад. Андешаҳои Худоро низ танҳо Рӯҳи Худо медонад. 12Мо на рӯҳи ин ҷаҳон, балки Рӯҳи Худоро қабул кардаем, то ҳар он чиро ки Худо ба мо ато додааст, бидонем+.

13Суханонамонро на бо калимаҳое, ки ҳикмату дониши инсонӣ ба мо ёд додааст, балки бо калимаҳое, ки Рӯҳи Худо ба мо ёд додааст, мегӯем. Ҳамин тавр чизҳои рӯҳониро ба одамони рӯҳонӣ мефаҳмонем+. 14Касе ки рӯҳонӣ нест, аз Рӯҳи Худо ҳақиқатро қабул намекунад. Ин барояш беақлӣ аст, чунки ӯ қобилияти фаҳмидани онро надорад. Онро фақат бо ёрии Рӯҳ фаҳмидан мумкин аст+. 15Аммо шахсе ки Рӯҳулқудс дорад, рӯҳонӣ аст ва ба ҳама чиз баҳо дода метавонад, лекин дигарон ба ӯ баҳо дода наметавонанд. 16Зеро дар навиштаҷот омадааст: «Ҳеҷ кас андешаҳои Худовандро фаҳмида наметавонад ва ҳам ба Ӯ маслиҳат дода наметавонад».

Азбаски мо бо Масеҳ ҳамфикр шудем, андешаҳояшро мефаҳмем+.

3

Ман ва Апуллус – хизматгорони Масеҳ

3^1Ман ба шумо ҳамчун одамони рӯҳонӣ, яъне ҳамчун одамоне, ки Рӯҳулқудс роҳнамоӣ мекунад, сухан гуфта натавонистам. Баръакс ман ба шумо ҳамчун одамони ҷаҳонӣ гап задам, ки гӯё шумо кӯдакони навзод дар Масеҳ бошед. 2Ба шумо на хӯроки сахт, яъне паёми пурраи Худо, балки танҳо шир дода тавонистам. Зеро шумо барои хӯроки сахт тайёр набудед ва то ҳол тайёр нестед+. 3Шумо то ҳол ҷаҳонӣ ҳастед. Ҳасаду ҷанҷоле, ки дар байнатон ҳаст, нишон медиҳад, ки шумо нафсонӣ ҳастед ва мисли одамони ин ҷаҳон рафтор мекунед+. 4Агар яке «Ман пайрави Павлус ҳастам», дигаре «Ман пайрави Апуллус ҳастам» гӯяд, шумо аз одамони ин дунё чӣ фарқ доред? 5Охир худи Апуллус кист? Павлус кист? Мо фақат хизматгорони Худо ҳастем, ки шумо ба воситаамон ба Масеҳ имон овардед ва ҳар кас вазифаеро, ки Худованд ба вай супорида буд, иҷро намуд+. 6Шумо киштзори Худо ҳастед, ки ман дар он тухм коридам, Апуллус онро об дод, вале Худо онро сабзонид!+
7Бинобар ин на корандаву обдиҳанда, балки Худо муҳим аст, ки тухмро месабзонад+. 8Коранда ва обдиҳанда як мақсад доранд ва ҳар якеашон мувофиқи меҳнати худ аз Худо мукофот мегиранд+. 9Мо ҳамкорони Худо ҳастем ва шумо киштзори Ӯ ҳастед.

Ҳамчунин шумо иморате ҳастед, ки Худо онро месозад+. 10Чӣ хеле ки бинокори хирадманд пеш аз сохтани иморат таҳкурсӣ мегузорад, ман низ бо файзу меҳрубонии Худо аввалин шуда, дар бораи Масеҳ хушхабарро ба шумо расонда, таҳкурсӣ гузоштам. Чӣ хеле ки бинокорони дигар дар болои таҳкурсӣ иморат месозанд, пас аз ман муаллимони дигар омада, шуморо таълим дода истодаанд. Аммо онҳо кореро, ки ман сар кардам, боэҳтиёт бояд давом диҳанд+. 11Чунки ҳеҷ кас ба ғайр аз таҳкурсии гузошташуда, ки он Исои Масеҳ аст, таҳкурсии дигаре гузошта наметавонад+. 12Шахс метавонад бар рӯйи ин таҳкурсӣ аз тиллову нуқра, сангҳои қиматбаҳо, чӯб ва аз хасу хошок хона созад. 13Вале дар рӯзи қиёмат Худо кори ҳар касро бо оташ месанҷад, чунки оташ сифати кори ҳар касро нишон медиҳад+. 14Агар он чи бинокор дар болои таҳкурсӣ сохтааст, ба оташ тоб оварад, ӯ мукофот мегирад. 15Агар дар оташ сӯхта нобуд шавад, бинокор аз мукофот маҳрум мешавад. Вале худаш мисли шахсе, ки гӯё аз даруни оташ бароварда шуда бошад, наҷот меёбад.

16Дар гузашта Худо дар макони муқаддасаш, яъне дар маъбад ҳузур дошт. Ҳоло бошад, донед, ки шумо маъбади Худо ҳастеду Рӯҳаш дар байни шумо зиндагӣ мекунад+. 17Агар касе маъбади Худоро нобуд кунад, Худо ӯро низ нобуд месозад. Чунки маъбад танҳо ба Худо тааллуқ дорад ва ҳамон маъбад шумо ҳастед+.

18Ҳеҷ кас худашро фиреб надиҳад! Агар касе аз байни шумо худро дар ин дунё хирадманд ҳисоб кунад, бигзор дар назари ин ҷаҳон нодон тобад, то ки дар назари Худо хирадманд гардад. 19Чунки ҳикмату дониши инсонӣ дар назари Худо нодонист. Дар навиштаҷот омадааст, ки «Худо ҳакимонро ба доми макри худашон меафтонад»+. 20Ҳамчунин, навишта шудааст:

«Худованд андешаҳои хирадмандонро медонад.

Ӯ медонад, ки он ҳеҷу пуч аст».

21Хулоса, аз ягон одам, ки пайраваш ҳастед, фахр накунед. 22Ҳам Павлус, ҳам Апуллус ва ҳам Петрус аз они шумо ҳастанд. Ҳама чиз ба шумо тааллуқ дорад. Ин ҷаҳон, маргу зиндагӣ, ҳозираву оянда низ аз они шумост. 23Шумо бошед аз они Масеҳ ҳастед ва Масеҳ аз они Худост+.

4

Муносибати Павлус ба қуринтиён

4^1Моро ҳамчун хизматгорони Масеҳ, ки вазифаи эълон кардани сирҳои Худо ба мо супурда шудааст, ҳисоб кунед. 2Аз мо, хизматгорон, талаб карда мешавад, ки вафодор бошем. 3Ман парво надорам, ки шумо ё одамони дигар маро чӣ гуна баҳо медиҳед. Худи ман ҳам худро баҳо намедиҳам. 4Виҷдонам пок бошад ҳам, ин маънои он надорад, ки Худованд маро бегуноҳ меҳисобад. Чунки ман ба Ӯ бояд ҷавоб диҳам+.

5Аз ин рӯ, то вақти муайяншуда, яъне то бозгашти Худованд Исо касеро ҳукм накунед. Ӯ чизҳоеро, ки дар торикӣ пинҳон шудаанд, аён мекунад ва нияти дилҳоро ошкор месозад. Он гоҳ ҳар шахс аз ҷониби Худо сазовори таъриф мешавад+.

6Ин гапҳоро ман дар бораи худаму Апуллус барои фоидаи шумо бародарону хоҳарон, мегӯям, то аз мо ёд гиред, ки «Аз он чи навишта шудааст, набояд берун баромад». Он гоҳ якеро аз дигаре болотар намегузоред+. 7Дар ҳақиқат, кӣ шуморо аз дигарон боло гузоштааст? Шумо чӣ доред, ки онро аз Худо нагирифтаед? Агар аз Худо гирифта бошед, барои чӣ фахр мекунед, ки гӯё нагирифта бошед?!+

8Шумо аллакай сер шудаед, сарватманд шудаед, бе мо ҳукмронӣ мекунед. О кошки шумо дар ҳақиқат подшоҳӣ мекардеду мо ҳам ҳамроҳатон ҳукмронӣ мекардем+. 9Фикр мекунам, ки Худо мо фиристодагонро мисли шахсони ба марг ҳукмшуда дар қатори охир ҷой кардааст. Мо барои тамоми ҷаҳон, ба одамону фариштаҳо саҳнаи тамошо шудаем+.

10Мо дар назари шумо ба хотири Масеҳ беақл, вале шумо ҳамчун пайравони Масеҳ оқил ҳастед. Мо нотавон, аммо шумо тавоно ҳастед, шумо обрӯманд, вале мо беобрӯ ҳастем+. 11Мо то ҳол гушнаву ташна ва ҷандапӯш мегардем. Моро лату кӯб мекунанд, хонаву дар надорем+. 12Арақи ҷабин рехта бо дастони худ нони хӯрданӣ меёбем. Моро дашном медиҳанд, вале мо онҳоро дуои нек медиҳем. Моро азоб медиҳанд, вале мо тоқат мекунем+. 13Моро туҳмат мекунанд, вале мо бо некӣ ҷавоб медиҳем. Ба мо то имрӯз ба мисли партови ҷаҳон, яъне партови одамон муносибат мекунанд.

Насиҳати падарона

14Ман на барои шарм дорондани шумо, балки барои ислоҳ кардани шумо – фарзандони азизам менависам+. 15Дар Масеҳ ҳазорҳо роҳнамо шуморо таълим диҳанд ҳам, танҳо як падар доред. Аз он ки ман ба шумо хушхабарро овардам, ман бароятон дар Исои Масеҳ падар шудам+. 16Илтимос мекунам, аз ман ибрат гиред!+
17Аз он ки ман дар шаҳри шумо нестам, ман писархонди дӯстдоштаам Тимотиюсро ба наздатон фиристодам. Ӯ ба Худованд вафодор асту ба шумо хотиррасон мекунад, ки ман мувофиқи таълимоте, ки дар ҳар ҷамоати имондорон медиҳам, чӣ гуна Масеҳро пайравӣ мекунам+.

18Баъзеҳо бо гумони он ки ман ба наздатон намеоям, ҳавобаланд шудаанд. 19Лекин агар Худованд хоҳад, ба наздикӣ ба пешатон омада мебинам, ки оё одамони ҳавобаланд дар ҳақиқат қуввати Худоро доранд ё фахри онҳо танҳо дар гап аст+. 20Зеро Подшоҳии Худо на дар сухан, балки дар қувват аст+. 21Кадомаш ба шумо маъқул аст? Оё мехоҳед, ки ба наздатон омада, шуморо барои тағйир надодани рафторатон бо химча ҷазо диҳам? Ё ба шумо барои иҷро кардани гуфтаҳоям ба шумо муҳаббату нармдилӣ нишон диҳам+?

5

Гуноҳи ҷинсӣ дар ҷамоати имондорон

5^1Овозае ба гӯшам расид, ки аз байни шумо як шахс бо зани падараш хуфтухоб мекардааст. Ҳатто онҳое ки Худоро тамоман намешиносанд, чунин гуноҳ намекунанд!+
2Шумо гуноҳи ӯро медонед, вале манманӣ мекунед. Беҳтар нест, ки ба ҷойи ин андӯҳгин шуда, ҳамон одамро аз ҷамоататон пеш кунед?!

3Ман аз шумо ҷисман дур бошам ҳам, рӯҳан ҳамроҳатон ҳастам. Ман гӯё бо шумо ҳузур дошта бошам, аллакай ин шахсро ҳукм намудам+. 4Вақте ки ба номи Худовандамон Исо ҷамъ мешавед ва ман рӯҳан бо қудрати Худованди мо Исо бо шумо мебошам, 5он шахсро аз ҳимояи ҷамоат маҳрум намуда, ба ихтиёри шайтон супоред. Аз азобе, ки ӯ дар дасти шайтон мебинад, ӯ гуноҳҳои ҷисмашро тарк карда, дар рӯзи бозгашти Худованд наҷот меёбад+.

6Дар ин маврид манманӣ карданатон хуб нест! Наход надонед, ки ин гуноҳ ба монанди хамиртуруши каме аст, ки тамоми хамирро турш мекунад?!+
7Пас ин хамиртурушро аз миёни худ берун кунед, то ки хамири нав бошед. Шумо дар асл ҳамон нони бехамиртуруш ҳастед! Зеро барраи иди Наҷот, яъне Масеҳ аллакай ба қурбонӣ оварда шудааст. 8Биёед иди Наҷотро на бо хамиртуруши куҳнаи кина ва бадӣ, балки бо фатири самимияту ростӣ пешвоз мегирем+.

9Ман дар мактубам навишта будам, ки бо гунаҳкорони ҷинсӣ муносибат накунед, лекин шумо онро нодуруст фаҳмидед+. 10Шумо фикр кардед, ки ман тамоми гунаҳкорони ҷинсиро дар назар доштам. Лекин ман беимонони ин ҷаҳонро, ки гунаҳкори ҷинсию чашмгурусна ва ғоратгару бутпараст ҳастанд, дар назар надоштам. Вагарна бояд ин ҷаҳонро тарк мекардед. 11Ман гуфтанӣ будам, ки бо касе ки худро имондор мегираду лекин дар асл ё гунаҳкори ҷинсӣ ё чашмгурусна ё бутпараст аст ё туҳматгар ва ё майпараст ё ғоратгар аст, муносибат накунед. Бо чунин шахс ҳатто ҳамтабақ нашавед+.

12Беимононро ҳукм кардан вазифаи ман нест! Лекин имондорони ҷамоатро, ки гуноҳ мекунанд, ҳукм кардан вазифаи шумост+. 13Худо дар навиштаҷот мегӯяд: «Бадкорро аз байнатон ронед!» Ба одамони аз ҷамоат берун бошад, Худо ҳукм мекунад.

6

Даъво дар байни имондорон

6^1Ҳар гоҳ ки яке аз шумо ба дигаре даъво дорад, чӣ гуна барои ҳалли масъала на ба назди халқи Худо, балки ба назди беимонон меравад?!+
2Ё шумо намедонед, ки рӯзе халқи Худо ҷаҳонро доварӣ мекунад?! Агар шумо ҷаҳонро доварӣ кунед, наход масъалаҳои хурдро ҳал карда натавонед?!+
3Магар шумо намедонед, ки мо ҳатто корҳои фариштаҳоро доварӣ хоҳем кард?! Ин тавр ки бошад, магар мо мушкилиҳои хурдро худамон ҳал карда наметавонем?! 4Агар масъалаҳои одӣ пайдо шаванд, чаро онро назди одамоне меоред, ки ба ҷамоати имондорон тааллуқ надоранд?! 5Ман инро барои шарманда шудани шумо мегӯям. Наход дар байни шумо як хирадманд ёфт нашавад, ки баҳси байни имондоронро бартараф кунад?!+
6Лекин баръакс, имондор бо имондор баҳс мекунаду шахси беимон онро бартараф менамояд!

7Ҳамин дар байни худ даъво доштан аллакай як шикаст аст. Беҳтар аст, ки ранҷида ё ғоратшуда бошед+. 8Вале худи шумо бародару хоҳаронатонро меранҷонед ва онҳоро ғорат мекунед!

9Худо ба бадкорон ҳеҷ гоҳ имкон намедиҳад, ки ҳамроҳаш ҳукмронӣ кунанд. Худро фирефта накунед! Ба гунаҳкорони ҷинсию бутпарастон, занону шавҳарони зинокор ва ҳамҷинсгароёну бачабозон,+
10дуздону чашмгуруснагон, майпарастону туҳматгарон ва ё фиребгарон Подшоҳии Худо насиб намегардад+. 11Баъзеи шумо низ дар гузашта чунин гунаҳкор будед. Лекин акнун шумо аз гуноҳатон шуста шудед ва ба Худо бахшида шудед. Инчунин, бо номи Худованд Исои Масеҳ ва қуввати Рӯҳи Худоямон сафед шудед+.

Аз гуноҳҳои ҷинсӣ дур шавед

12Шумо мегӯед: «Ҳама кор барои ман равост!» Лекин на ҳама чиз фоиданок аст! Боз мегӯед: «Ҳама кор барои ман мумкин аст!» Аммо ман ба шумо мегӯям, ки ҳеҷ чиз набояд моро ғулом гардонад!+
13Шумо мегӯед, ки «Ғизо барои шикам аст ва шикам барои ғизо аст!» Аммо Худо ҳар дуяшро нобуд мекунад. Бадан набояд барои гуноҳҳои ҷинсӣ, балки барои ба Худованд хизмат кардан истифода бурда шавад ва Худованд баданро нигоҳ мекунад. 14Худо, чи хеле ки Худованд Исои Масеҳро бо қуввати Худ зинда кард, моро ҳам зинда хоҳад кард.

15Магар шумо намедонед, ки бадани шумо ба Масеҳ тааллуқ дорад?! Оё мумкин аст, ки ман он чи ки аз они Масеҳ аст, гирифта, бо бадани фоҳиша якҷоя созам?! Ҳаргиз!+
16Оё шумо намедонед, ки агар касе бо фоҳиша якҷоя шавад, бо ӯ як ҷону тан мешавад? Дар ин бора дар навиштаҷоти Худо омадааст: «Ду кас як тан мешаванд»+. 17Аммо ҳар кӣ бо Худованд пайванд шавад, рӯҳан бо Ӯ як мешавад+.

18Аз гуноҳи ҷинсӣ гурезед! Ҳар гуноҳи дигаре ки одам мекунад, бар зидди баданаш нест. Лекин гунаҳкорони ҷинсӣ бар зидди бадани худ гуноҳ мекунанд+.

19Магар намедонед, ки бадани шумо макони муқаддас, яъне маъбади Рӯҳулқудс аст, ки дар вуҷудатон зиндагӣ мекунад?! Магар намедонед, ки Рӯҳулқудсро ба шумо Худо ато кардааст? Шумо ба худ тааллуқ надоред,+
20чунки Ӯ шуморо бо нархи гарон харидааст. Барои ҳамин бадани худро барои бузург доштани номи Худо истифода баред+.

7

Дар бораи никоҳ

7^1Шумо қуринтиён ба ман дар мактуби пешинаатон навишта будед, ки зан нагирифтани мард беҳтар аст. 2Лекин барои пешгирӣ кардани гуноҳи ҷинсӣ беҳтар аст, ки ҳар мард зани худ ва ҳар зан шавҳари худро дошта бошад. 3Бигзор шавҳар нисбат ба занаш ва зан нисбат ба шавҳараш вазифаҳои заношӯйиро иҷро кунад. 4Зан бар бадани худ ихтиёрдор нест, зеро он аз они шавҳар аст. Шавҳар низ бар бадани худ ихтиёрдор нест, зеро он аз они зан аст. 5Ба ғайр аз он ки бо ризогии тарафайн барои дуову рӯза вақт сарф мекунед, дар ҳолатҳои дигар аз якдигар дурӣ наҷӯед. Сипас аз нав якҷоя шавед, вагарна шайтон ба сабаби худдорӣ карда натавонистанатон шуморо ба гуноҳи ҷинсӣ мебарад+.

6Дар ин бора ман на фармон, балки маслиҳат медиҳам+. 7Мехостам, ки ҳамаи одамон ба мисли ман дар ҳаёт атои муҷаррад мондан дошта бошанд. Лекин Худо ба ҳар кас қобилият ва атоҳои гуногун додааст+. 8Ман ба шахсони муҷаррад ва бевазанон маслиҳат медиҳам, ки беҳтар аст издивоҷ накунанд ва мисли ман бимонанд. 9Вале агар тоқат карда натавонанд, бигзор оиладор шаванд. Зан гирифтан беҳтар аст аз он ки ба ҳавасҳои алоқаи ҷинсӣ гирифтор шаванд+.

10Ба одамони оиладор на ман, балки Худованд фармон медиҳад, ки зан аз шавҳараш набояд ҷудо шавад+. 11Агар зан аз шавҳараш ҷудо шавад, бигзор дигар издивоҷ накунад ё бо шавҳараш оштӣ шавад. Мард ҳам набояд аз занаш ҷудо шавад+.

12Ба дигарон бошад, на Худованд, балки ман мегӯям, ки агар марди имондоршуда зани беимон дошта бошаду он зан ба зиндагӣ бо шавҳараш розӣ бошад, мард набояд занашро талоқ диҳад. 13Ҳамчунин, агар зани имондоршуда шавҳари беимон дошта бошаду он мард ба зиндагӣ бо занаш розӣ бошад, зан набояд шавҳарашро тарк кунад. 14Зеро шавҳари беимон ба воситаи зани имондораш ва зани беимон ба воситаи шавҳари имондораш пок мегардад. Дар чунин ҳолат кӯдаконатон пок ҳастанд, вагарна онҳо нопок мебуданд. 15Вале агар ҳамсари беимон ҷудо шудан хоҳад, бигзор ҷудо шавад. Дар чунин вазъият ҳамсари имондор маҷбур нест, ки бо ҳамсари беимон зиндагиро давом диҳад. Худо моро ба осоиштагӣ даъват кардааст. 16Эй зани имондор! Эй марди имондор! Кӣ медонад, ки агар ҳамроҳи ҳамсари беимон зиндагӣ кардан гиред, ӯро наҷот дода метавонед+.

Дар ҳамон ҳолате ки даъват шуда будед, боқӣ монед

17Ба ҳар ҳол ҳар якеатон мувофиқи ҳаёте, ки Худованд додааст, зиндагӣ кунед ва дар ҳамон ҳолате ки Худо шуморо даъват кардааст, бимонед. Ман ба ҳама ҷамоатҳои имондорон чунин фармон медиҳам. 18Агар касе хатнашуда бошад, хатнашуда боқӣ монад ва агар хатнанашуда бошад, хатна накунад+. 19Байни хатнашуда ва хатнанашуда фарқ нест. Муҳим он аст, ки шахс фармонҳои Худоро риоя кунад+.

20Бигзор ҳар кас дар ҳамон ҳолате, ки Худо ӯро даъват карда буд, боқӣ монад. 21Агар ҳангоми ғулом буданатон Худо шуморо даъват карда бошад, ки ба Масеҳ имон биёред, андӯҳгин нашавед. Лекин агар имконияти озод шудан бошад, онро истифода баред. 22Зеро ғуломе, ки Худованд ӯро даъват кардааст, барои Худованд озод аст. Инчунин, шахси озоди даъватшуда ғуломи Масеҳ аст+. 23Худо шуморо бо нархи гарон харидааст, барои ҳамин ғуломи одамон нашавед+. 24Бародарону хоҳарон, дар ҳамон ҳолате ки Худо шуморо даъват карда буд, боқӣ монед.

Дар бораи муҷаррадон ва бевазанон

25Дар бораи духтарон аз Худованд ягон фармон надорам. Лекин мехоҳам, ки андешаи худамро гӯям. Аз он ки Худованд ба ман раҳм карда, маро фиристода таъйин кард, ба ман бовар кардан мумкин аст+. 26Фикр мекунам, ки дар ин замони душвор беҳтар аст ҳар кас дар ҳамон ҳолаташ бимонад. 27Яъне агар оиладор бошед, ҷудо нашавед. Агар безан бошед, зан нагиред. 28Лекин агар зан гиред ҳам, гуноҳ намекунед. Инчунин, агар духтаре ба шавҳар барояд, гуноҳ намекунад. Азбаски дар ҳаёти занушавҳарӣ азобҳо зиёданд, ман раҳми шуморо мехӯрам.

29Бародарону хоҳарон, ман гуфтаниам, охирзамон наздик асту вақт кам мондааст, барои ҳамин фарқ надорад, ки шахс оиладор ҳаст ё не. 30Инчунин, фарқ надорад, ки шахс гиря мекунад ё хушҳолӣ мекунад, харид мекунад ё хариде намекунад+. 31Касе, ки бо корҳои дунявӣ машғул аст, набояд саргарми кор шавад, балки ба корҳои Худованд аҳамияти калон диҳад, зеро ин дунё гузарон аст+.

32Ман мехоҳам, ки шумо аз ташвишҳо озод бошед. Марди безан ба корҳои Худованд банд аст, то ки ба Ӯ писанд ояд+. 33Вале марди оиладор барои ба занаш писанд омадан ба корҳои ҷаҳонӣ банд аст ва 34ба ду тараф тақсим шудааст. Духтар ё бевазан саргарми корҳои Худованд аст, то ки ҳам рӯҳану ҳам ҷисман ба Худованд бахшида шуда бошад. Зани шавҳардор барои ба шавҳараш писанд омадан ба корҳои ҷаҳонӣ банд аст. 35Ман инро барои фоидаи шумо мегӯям ва на барои он ки шуморо аз ягон чиз маҳрум кунам, то ки шумо ба корҳои дигар банд нашуда, парҳезгорона ва пайваста дар хизмати Худованд бошед.

36Агар марде фикр кунад, ки нисбат ба номзади худ нодуруст рафтор мекунад ва ҳавасҳои шаҳвониашро идора карда натавонаду фикр кунад, ки бояд зан гирад, бигзор бо ҳамон духтар оиладор шавад. 37Лекин агар мард қарор диҳад, ки зан намегирад, ба оиладоршавӣ эҳтиёҷ надорад ва ҳавасҳои шаҳвониашро идора карда метавонад, хуб аст, ки зан нагирад. 38Ҳар касе, ки зан мегирад, рафтори хуб мекунад ва ҳар касе, ки зан намегирад, боз ҳам хубтар рафтор мекунад+.

39Зан ҳангоми зинда будани шавҳараш ба ӯ тааллуқ дорад. Пас аз вафоти шавҳараш ӯ ба шахси дилхоҳаш ба шавҳар баромада метавонад. Муҳимаш он аст, ки он мард ба Худованд имон дошта бошад+. 40Маслиҳат медиҳам, ки агар зан дуюмбора шавҳар накунад, хушбахттар мешавад. Ба фикрам, маслиҳати додаам аз ҷониби Рӯҳи Худост, ки Ӯ дар вуҷуди ман аст.

8

Қурбонӣ ба бутҳо

8^1Акнун дар бораи гӯшти ҳайвоне, ки ба бутҳо қурбонӣ карда мешавад, гап мезанем. Ҳамаи мо дар ин бора чизе медонем. Лекин агар танҳо дониш дошта бошем, ҳавобаланд мешавем. Агар аз рӯйи муҳаббат ин донишро ба дигарон фаҳмонем, ҳама обод мешаванд+. 2Агар касе фикр кунад, ки ҳама чизро медонад, дар асл ӯ ҳанӯз ба дараҷаи кофӣ ҳама чизро намедонад+. 3Аммо касе ки Худоро дӯст медорад, Худо вайро аз они Худ донистааст+.

4Акнун дар бораи гӯште гап мезанем, ки ба бутҳо қурбонӣ карда мешавад. Мо ҳама медонем, ки бут худо нест ва ба ғайр аз Худои ягона худои дигаре вуҷуд надорад. 5Ҳам дар замин ва ҳам дар осмон бисёр чизҳое ҳастанд, ки одамон онҳоро «худоён» ва «худовандон» ҳисоб мекунанд. Чунин «худоён»-у «худовандон» бисёр бошанд ҳам, 6барои мо як Худо ҳаст, ки Ӯ Падар мебошад. Ӯ ҳама чизро офаридааст ва мо барои Ӯ зиндагӣ мекунем. Ҳамчунин, як Худованд дорем, ки Ӯ Исои Масеҳ аст. Ҳама чиз ба воситаи Ӯ офарида шудааст ва мо ба воситаи Ӯ зиндагӣ мекунем+.

7Лекин на ҳама имондорон медонанд, ки бутҳо чизи беҷон ҳастанд. Баъзеашон то ҳол фикр мекунанд, ки бутҳо зинда ҳастанд. Барои ҳамин вақте онҳо гӯшти қурбониро харида мехӯранд, фикр мекунанд, ки он дар ҳақиқат ба бутҳо бахшида шудааст ва ин виҷдони сусташонро азоб дода, нопок мегардонад+. 8Лекин хӯрок моро ба Худо наздиктар намекунад. Мо аз хӯрок нахӯрдан бадтар намешавем ва аз хӯрок хӯрдан беҳтар намешавем+.

9Аммо эҳтиёткор бошед! Нагузоред, ки чизи мехӯрдаатон имондори дигарро, ки имонаш сусттар аст, ба васваса барад. 10Азбаски медонед, ки бутҳо ҳеҷ чизанд, шумо бемалол дар сари дастархон дар бутхона шишта метавонед. Лекин каси сустимон, ки фикр мекунад хӯрдани гӯшти ба бутҳо қурбонишуда манъ аст, шуморо бинад, магар рафторатон ӯро ба гуноҳ тела намедиҳад+? 11Он гоҳ магар донишмандии шумо ӯро аз роҳ зада, имонашро нобуд намекунад? Эҳтиёт шавед! Охир Масеҳ барои он бародари сустимон ҳам мурдааст+. 12Бо ин коратон шумо бар зидди имондорони дигар гуноҳ карда, ба виҷдони сусти онҳо зарар мерасонед ва ҳам бар зидди Масеҳ гуноҳ мекунед. 13Барои ҳамин, агар гӯшти қурбонӣ хӯрданам сабаби гуноҳ кардани бародарам шавад, пас беҳтар аст, ки ман асло гӯшт нахӯрам, то ки ӯро ба гуноҳ набарам+.

9

Павлус ҳаққи худро талаб намекунад

9^1Шумо медонед, ки ман ҳамчун марди озод ҳаққу ҳуқуқ дораму фиристодаи Исои Масеҳ таъйин шудаам. Ман Худованд Исоро бо чашмони худ дидаам. Натиҷаи меҳнати ман буд, ки шумо ба Худованд имон овардед+. 2Шояд дигарон маро фиристодаи Масеҳ ҳисоб накунанд, лекин ман барои шумо фиристода ҳастам! Имон оварданатон аниқ нишон медиҳад, ки ман фиристода ҳастам.

3Ин аст ҷавоби ман ба онҳое, ки маро танқид мекунанд. 4Мо ҳамчун фиристодагони Масеҳ ҳақ дорем, ки аз ҳисоби ҷамоати имондорон зиндагӣ кунем+. 5Мо низ ба монанди Петрус ва дигар фиристодагону бародарони Худованд ҳақ дорем, ки зани имондор гирифта, ҳамроҳамон ба сафар барем+. 6Ё фақат ману Барнаббо бояд барои нони хӯрданӣ кор кунем+?

7Кадом сарбоз аз ҳисоби худаш хизмат мекунад? Кадом деҳқон ток шинонда, ангурашро намехӯрад? Ё кадом подабонро дидед, ки аз шири рамааш намехӯрда бошад?!+
8Ин суханон на фақат аз нуқтаи назари одамист, балки шариат низ онро тасдиқ мекунад, 9зеро дар шариати Мусо чунин навишта шудааст: «Вақте ки барзагов хирманро мекӯбад, даҳонашро набанд». Магар Худо танҳо дар бораи барзагов ғамхорӣ мекунад+? 10Албатта не, Ӯ дар бораи мо гап мезанад. Ин суханон дар навиштаҷот барои он омадааст, ки ҳам касе, ки шудгор мекунаду ҳам касе, ки хирман мекӯбад, барои гирифтани ҳиссаи худ аз ҳосил умед доранд+.

11Мо ба шумо хушхабарро расонда, дар байнатон тухми рӯҳонӣ коштем. Оё ҳақ надорем, ки аз шумо ҳосил, яъне кумаки моддӣ гирем+? 12Агар дигарон ба ёрии шумо ҳақ дошта бошанд, пас мо нисбат ба онҳо бисёртар ҳақ дорем! Лекин мо ин ҳаққамонро истифода набурдаем. Баръакс, ба ҳама чиз тоқат мекунем, то ки ба паҳн шудани хушхабари Масеҳ халал нарасонем.

13Магар намедонед, онҳое, ки дар маъбади Худо хизмат мекунанд, аз он ҷо хӯрок мехӯранд ва онҳое ки дар назди қурбонгоҳ хизмат мекунанд, ҳаққи худро аз қурбониҳо мегиранд? 14Инчунин Худованд фармудааст, онҳое, ки хушхабарро эълон мекунанд, бо ҳамин роҳ зиндагиашонро таъмин мекунанд+. 15Вале ман ягон бор аз ин ҳаққи худ истифода набурдаам ва ин мактубро ҳам на барои он менависам, ки аз шумо ягон кумаки моддӣ гирам. Мурдан беҳтар аст аз он, ки касе маро аз фахрам маҳрум созад. Фахри ман ин аст, ки хушхабарро ба шумо бепул эълон кардам+. 16Лекин ба ҳар ҳол, ман аз паҳн кардани хушхабар фахр намекунам, зеро бояд онро паҳн кунам. Вой бар ҳоли ман, агар хушхабарро эълон накунам!+
17Агар ин корро ба ихтиёри худам мекардам, шояд музд мегирифтам. Аммо ин корам ғайриихтиёрӣ аст, зеро ман танҳо вазифаеро иҷро мекунам, ки Худо онро ба ман фармудааст+. 18Ин тавр ки бошад, музди ман аз чӣ иборат аст? Музди ман аз он иборат аст, ки хушхабарро бемузд эълон кунам ва аз ҳаққе, ки дорам, истифода набарам+.

19Ман озод ҳастаму хӯҷаин надорам, лекин худамро ғуломи ҳама кардам, то ки бисёртар одамонро ба назди Масеҳ орам+. 20Бо яҳудиён мисли яҳудӣ зиндагӣ кардам, то ки онҳоро ба назди Масеҳ орам. Яъне бо иҷрокунандагони шариат, ҳарчанд дар зери ҳукми шариат набошам ҳам, чун иҷрокунандаи шариат рафтор кардам, то ки онҳоро ба назди Масеҳ орам+. 21Бо одамоне, ки шариати Мусоро надоранд, ба мисли одами бешариат рафтор кардам, то ки онҳоро ба назди Масеҳ орам. Вале бо вуҷуди ин шариати Худоро рад накардаам, балки ба шариати Масеҳ итоат кардам+. 22Ман барои онҳое, ки сустимонанд, худро сустимон гирифтам, то ки онҳоро ба назди Исои Масеҳ орам. Хулоса, ман бо ҳар роҳ кӯшиш кардам, ки ба мисли яке аз онҳо шавам, то ки баъзеҳоро ба назди Исои Масеҳ орам+. 23Ҳамаи инро ман ба хотири хушхабар иҷро мекунам, то ки дар қатори дигарон баракати хушхабарро ба даст оварам.

24Магар шумо намедонед, ки дар варзишгоҳ тамоми иштирокчиёни мусобиқа медаванд, вале фақат як нафар мукофот мегирад. Шумо ҳам давед, то ки мукофотро ба даст оред+. 25Ҳамаи варзишгарон барои гирифтани тоҷе, ки зуд пажмурда мешавад, бо тамоми ҳастияшон машқ мекунанд. Мо бошем, барои аз Худованд гирифтани тоҷе, ки пажмурда намешавад, машқ мекунем+. 26Аз ин сабаб ман бемақсад намедавам ва беҳуда мушт ба ҳаво намезанам. 27Ман чун варзишгар идора кардани баданро сахт машқ карда, онро ғуломи худ мегардонам, то ки хушхабарро ба дигарон эълон карда, худам бе мукофот намонам.

10

Огоҳӣ аз бутпарастии халқи Исроил

10^1Бародарону хоҳарон, ман мехоҳам, ки шумо дар бораи аҷдодонамон бидонед. Ҳамаи онҳо дар зери ҳимояи абри Худо буданд ва аз баҳр ба хушкӣ гузаштанд. 2Ҳамин тавр онҳоро абру баҳр фаро гирифт ва онҳо таъмид гирифтанд. Аз ин таъмид ҳамаашон пайравони Мусо шуданд. 3-4Ҳамаи онҳо як ғизоеро муъҷиза ва оберо менӯшиданд, ки Худо ба онҳо бо роҳи мӯъҷиза дода буд. Об аз ҳамон харсанге меомад, ки аз пасашон мерафт ва он харсанг Масеҳ буд. 5Вале бо вуҷуди ин аксарияти онҳо ба Худо писанд наомаданд ва дар натиҷа дар биёбон ба ҳалокат расиданд. 6Ҳамаи ин воқеаҳо барои мо ҳамчун огоҳие буд, то ки мо мисли онҳо орзуи чизҳои бад накунем ва 7ба монанди баъзеи онҳо бутпараст нашавем. Охир, дар навиштаҷот дар бораи онҳо омадааст: «Мардум нишаста, хӯрданду нӯшиданд ва сипас ба рақсу бозӣ даромаданд». 8Вале мо набояд ба монанди баъзеи онҳо гуноҳи ҷинсӣ кунем. Онҳо гуноҳи ҷинсӣ карданд ва оқибат дар як рӯз бисту се ҳазор нафар ҳалок шуд.

9Мо набояд ба монанди баъзе аҷдодонамон дар биёбон Масеҳро озмоиш кунем. Онҳо Масеҳро озмуданд ва оқибат аз заҳри морон мурданд. 10Инчунин, ба монанди баъзеи онҳо шикоят накунем. Онҳо шикоят карданду аз дасти нобудкунанда нобуд шуданд. 11Ҳамаи ин ба он хотир рӯй дод, ки барои мо намуна бошад. Ин барои ҳамаи мо ҳамчун огоҳӣ навишта шудааст, зеро мо дар замоне зиндагӣ мекунем, ки рӯзи қиёмат наздик аст+.

12Барои ҳамин ҳар кӣ гумон мекунад, ки дар имон устувор истодааст, эҳтиёт шавад, то ки наафтад+. 13Озмоишҳое, ки шумо ба онҳо рӯ ба рӯ мешавед, ба сари ҳар инсон меоянд. Аммо Худо вафодор аст ва намегузорад, ки шумо беш аз тавоноии худ санҷида шавед. Балки дар баробари озмоишҳо роҳи халосиро низ нишон медиҳад, то ки шумо онро паси сар карда тавонед+.

Дастархони Худованд ва дастархони ҷин

14Барои ҳамин, азизонам, шумо бояд аз бутпарастӣ гурезед+. 15Ман ба шумо ҳамчун ба одамони боақл мегӯям, ки дар бораи суханонам худатон андеша ронед. 16Мо имондорон ҳангоми таоми шоми Худованд ҷамъ шуда, аз як коса менӯшем ва барои он Худоро шукр мегӯем. Ин коса нишон медиҳад, ки хуни Масеҳ барои мо рехта шудааст. Мо ҳам нонро шикаста мехӯрем, ки ин нишонаи бадани Масеҳ аст. Бо ин роҳ нишон медиҳем, ки бо Ӯ ва бо ҳам як ҳастем+. 17Ҳарчанд мо бисёрем, як тан ҳастем, зеро як нонро мехӯрем+. 18Ба халқи Исроил нигоҳ кунед. Онҳое ки дар макони муқаддас аз хӯроки дар қурбонгоҳ ба Худо тақдимшударо мехӯранд, дар ибодати Худо иштирок мекунанд.

19Ман гуфтанӣ нестам, ки бут ё хӯроки ба бут қурбонишуда ягон маъно дорад+. 20Ман гуфтаниам, ки бутпарастон қурбониҳояшонро на ба Худо, балки ба ҷинҳо пешкаш мекунанд. Барои ҳамин ман намехоҳам, ки шумо бо ҷин муносибат дошта бошед. 21Шумо наметавонед ҳам аз косаи Худованд нӯшеду ҳам аз косаи ҷин! Инчунин, наметавонед ҳам дар сари дастархони Худованд бишинеду ҳам дар сари дастархони ҷин!+
22Ё ғазаби Худовандро овардан мехоҳед?! Магар мо аз Худованд зӯртар ҳастем?!

Хӯрдану нӯшидан барои бузургии номи Худо

23Шумо мегӯед: «Ҳама кор барои ман равост!» Лекин на ҳама чиз фоиданок аст! Боз мегӯед, ки «Ҳама кор барои ман равост!» Лекин на ҳама чиз барои обод кардан аст+. 24Шахс набояд дар фикри худ, балки дар фикри дигарон бошад+.

25Барои нороҳат нашудани виҷдонатон ҳар гӯштеро, ки дар бозор мефурӯшанд, харида, бихӯреду напурсед, ки ин гӯшт ба бутҳо қурбон шудааст ё не+. 26Чунки дар навиштаҷот чунин гуфта шудааст: «Замин ва ҳар чизе, ки дар он ҳаст, аз они Худованд аст».

27Агар шахси беимон шуморо ба меҳмонӣ даъват кунаду шумо рафтанӣ шавед, ҳар чизеро, ки ба дастархон гузорад, барои осудагии виҷдонатон онро бе пурсуҷӯ хӯред+. 28Вале агар касе гӯяд, ки ин гӯшти қурбонӣ барои бутҳост, ба хотири касе, ки шуморо огоҳ кард ва ба хотири нороҳат нашудани виҷдон онро нахӯред. 29Ман на виҷдони шуморо, балки виҷдони каси дигарро дар назар дорам. Ман озод ҳастаму он хӯрокро хӯрда метавонам. Дар ин ҳолат чаро виҷдони каси дигар маро аз озодӣ маҳрум созад? 30Агар ман барои хӯрок Худоро шукр гӯям ва онро бихӯрам, чаро касе ба хотири ин корам маро танқид кунад+?

31Аз ин рӯ мехӯред ё менӯшед ва ҳар кори дигаре, ки мекунед, ҳамаи инро барои бузургии номи Худо кунед+. 32Шумо бояд тарзе зиндагӣ кунед, ки ягон яҳудӣ ё юнонӣ ё имондорони ҷамоати Худо ҳаёти шуморо дида ба гуноҳ наафтад+. 33Ба мисли ман кӯшиш намоед, ки дар ҳар бобат ба ҳама писанд оед. Ман дар фикри худ нестам, балки дар фикри дигарон ҳастам, то ки онҳо наҷот ёбанд+.

11

11^1Чунон ки ман аз Масеҳ ибрат мегирам, шумо низ аз ман ибрат гиред+.

Дастур дар бораи ибодат кардан

2Шуморо таъриф мекунам, ки маро ҳамеша дар ёд доред ва ба таълимоти ба шумо расондаам итоат мекунед. 3Мехоҳам донед, ки сардори ҳар як мард Масеҳ аст. Сардори ҳар як зан шавҳари ӯст ва сардори Масеҳ Худо аст+. 4Ҳар марде, ки бо сари пӯшида дуо гӯяд ё паёми Худоро расонад, ба сардори худ беҳурматӣ мекунад. 5Инчунин, ҳар зане, ки бо сари луч дуо гӯяд ё паёми Худоро расонад, ба сарвари худ, яъне ба шавҳараш беҳурматӣ мекунад. Чунки вай дар ин ҳолат ба монанди зани сартарошида аст+. 6Агар зан рӯймол бастан нахоҳад, бигзор мӯйи сарашро қайчӣ кунад. Вале агар ӯ аз мӯйи бурида ё аз сари тарошида шарм дорад, бигзор рӯймол бандад.

7Мард набояд сарашро пӯшонад, зеро ӯро Худо ба Худ монанд офаридааст ва ӯ бузургии Худоро нишон медиҳад. Зан бошад, бузургии шавҳарашро нишон медиҳад. 8Зеро мард аз зан не, балки зан аз мард офарида шудааст. 9Мард барои зан не, балки зан барои мард офарида шудааст. 10Бинобар ин, ба хотире ки фариштагон мебинанд, зан бояд ба сараш рӯймол бандад, то нишон диҳад, ки дар зери итоат аст.

11Лекин дар ҳаёте, ки мо бо Худованд дорем, мард ба зан вобаста асту зан ба мард+. 12Зан аз мард офарида шуда бошад ҳам, мард аз зан таваллуд мешавад. Ҳамаи ин аз тарафи Худост.

13Худатон фикр кунед, оё аз рӯйи одоб аст, ки зан бо сари луч ба Худо дуо гӯяд?! 14Инчунин, худи шумо табиатан намефаҳмед, ки мӯйи дароз барои мард шармовар аст?! 15Мӯйи дарози зан бошад, боиси ифтихори ӯст ва барои пӯшонидани сар ба ӯ дода шудааст. 16Ба касе, ки дар ин бора баҳс кардан мехоҳад, гуфтаниам, ки мо ва дигар ҷамоатҳои Худо ба ғайр аз ин одати дигар надорем.

Таоми шом барои ёдоварии марги Худованд

17Дар мавриди дастурҳои дигар шуморо таъриф намекунам, чунки вақте ки шумо ҷамъ мешавед, шумо на фоида, балки бештар зарар меоред. 18Аввалан, ман шунидам, ки дар ҷамъомади худ шумо байнатон ба ҷудоӣ роҳ медиҳед. То як дараҷа бовар мекунам, ки ин хабар рост аст+. 19Лекин албатта, гуногунфикрӣ бояд дар байнатон бошад, то писандидагони Худо маълум шаванд+.

20Ҳангоме ки шумо ҳама якҷоя дар сари як дастархон нишаста, таом мехӯред, онро шоми Худованд ном бурдан номумкин аст. 21Зеро баъзеи шумо баднафсона хӯрок мехӯреду ба дигарон чизе намегузоред. Дар натиҷа яке серу маст мешаваду дигаре гурусна мемонад. 22Чӣ, магар шумо хона надоред, ки дар он ҷо хӯреду нӯшед?! Ё шумо ҷамоати Худоро шарманда карданӣ ҳастед?! Ё мехоҳед, ки камбағалоне, ки бо худ хӯрок оварда наметавонанд, хиҷолат кашанд? Ба шумо чӣ гӯям?! Барои ин коратон шуморо таъриф кунам?! Албатта не!

23Он чи ки Худованд Исои Масеҳ дар бораи ин шом фармудааст, чунин аст ва ман ҳам пештар онро ба шумо таълим дода будам. Худованди мо Исо дар шоме, ки Яҳудо ба Ӯ хиёнат кард, нонро гирифта,+
24ба Худо шукр гуфт ва онро пора карда ба шогирдонаш тақсим намуда гуфт: «Нонро гирифта бихӯред, чунки ин бадани Ман аст, ки бароятон қурбонӣ карда мешавад. Барои ёдоварии Ман ҳамин тавр бикунед»+.

25Айнан ҳамин тарз Исо пас аз таоми шом косаро гирифта гуфт: «Ин коса аҳду паймони навест, ки Худо бо халқаш бо хуни Ман бастааст. Ҳар боре ки аз ин коса нӯшед, Маро ба ёд оваред»+.

26Бо ин восита, то замони бозгашти Худованд Исо, ҳар боре ки ин нонро мехӯреду аз ин коса менӯшед, шумо хабари марги Худовандро эълон мекунед.

27Бинобар ин ҳар касе, ки бепарвоёна аз нон бихӯрад ва аз косаи Худованд бинӯшад, бар зидди бадан ва хуни Худованд гунаҳкор мешавад+. 28Аз ин рӯ шахс бояд аввал худашро санҷида, сипас ин нонро хӯрда, аз ин коса нӯшад. 29Агар касе нонро, ки бадани Масеҳ аст, бихӯрад ва аз коса, ки хуни Масеҳ аст, бинӯшад ва дарк накунад, ки имондорон дар Масеҳ як ҳастанд, Худо ӯро ҷазо медиҳад. 30Барои ҳамин дар байнатон одамони касалу заиф зиёданд ва ҳатто бисёриҳо мурдаанд.

31Агар мо худамонро месанҷидем, ҷазо намегирифтем. 32Вале Худованд моро ҳозир ҷазо дода, тарбия мекунад, то ки дар охирзамон бо беимонон ҳукм карда нашавем.

33Бародарону хоҳаронам, ҳангоме ки ҳамаатон дар сари як дастархон мешинед, ҳамдигарро интизор шавед. 34Агар касе хеле гурусна бошад, бояд дар хонааш хӯрад, то ки ҷамъ шудани имондорони ҷамоат сабаби ҳукмшавӣ нагардад.

Дар бораи чизҳои дигар бошад, вақте ки худам ба наздатон меоям, фармон медиҳам.

12

Қобилият ва атоҳо аз тарафи Рӯҳулқудс

12^1Бародарону хоҳарон, ман мехоҳам, ки шумо дар бораи қобилиятҳое, ки аз тарафи Худо меоянд, яъне дар бораи атоҳои рӯҳонӣ донед+. 2Шумо медонед, пеш аз пайрави Исо шуданатон дигарон шуморо ба роҳҳои бад бурда, ба парастиши бутҳои безабон меоварданд+. 3Барои ҳамин мехоҳам донед, ки агар шахс дар вуҷудаш Рӯҳулқудс дошта бошад, ӯ «Лаънат ба Исо!» намегӯяд. Инчунин, агар шахс дар вуҷудаш Рӯҳулқудсро надошта бошад, «Исо Худованд аст» гуфта наметавонад+.

4Атоҳои рӯҳонӣ гуногунанд, лекин ҳамаашон аз як тараф, яъне аз тарафи Рӯҳулқудс меоянд+. 5Хизматҳо гуногунанд, лекин ҳама ба як Худованд хизмат мекунанд+. 6Фаъолиятҳо низ гуногунанд, аммо як Худост, ки дар ҳама амал мекунад+.

7Ба ҳар яки мо атои рӯҳонӣ дода мешавад, то ки мо ба ҳамдигар ёрӣ расонда тавонем. 8Масалан, Рӯҳулқудс ба касе атое медиҳад, ки ӯ суханони хирадмандона гӯяд. Ҳамон Рӯҳ ба каси дигар атои донишманд будан, 9ба касе имони боқувват ва ба дигаре атои шифо бахшиданро медиҳад+. 10Рӯҳулқудс ба яке қувваи муъҷизакорӣ, ба дигаре атои расондани паёми Худо медиҳад. Ба каси дигар қобилияти фаҳмидани он ки оё паёми шунидааш ҳақиқатан аз тарафи Худо аст ё не, дода мешавад. Ба касе атои бо забонҳои гуногун гап задан ва ба дигаре қобилияти тарҷума кардани онҳо дода мешавад+. 11Лекин ҳамаи инро айнан ҳамон Рӯҳ ба амал меорад, ки мувофиқи хости Худ ба ҳар кас ҳар аторо медиҳад.

Имондорон дар Масеҳ як бадан ҳастанд

12Бадани одам узвҳои бисёр дорад, вале ҳамаи узвҳо як баданро ташкил медиҳанд. Бадани Масеҳ низ ҳамин гуна аст+. 13Рӯҳулқудс моро фаро гирифта, таъмид дод, то ки аз мо як гурӯҳи имондорон ташкил диҳад. Баъзеи мо яҳудӣ ва баъзеамон юнонӣ ҳастем. Баъзеамон ғулом ва баъзеамон озод ҳастем. Вале Рӯҳулқудс ҳар якеамонро қисми як бадан, яъне бадани Масеҳ гардондааст ва ҳамон Рӯҳулқудс дар вуҷуди ҳар яке аз мо зиндагӣ мекунад+.

14Бадан на аз як узв, балки аз узвҳои бисёр иборат аст. 15Агар пой гӯяд: «Ман ба ин бадан тааллуқ надорам, чунки даст нестам», наход ки он, ба ин сабаб ба бадан тааллуқ надошта бошад?! 16Ё агар гӯш гӯяд: «Ман ба ин бадан тааллуқ надорам, чунки чашм нестам», наход ки он ба ин сабаб ба бадан тааллуқ надошта бошад? 17Агар тамоми бадан чашм мебуд, чӣ гуна бадан гӯш карда метавонист? Ё агар тамоми бадан гӯш мебуд, чӣ гуна бадан бӯйида метавонист? 18Лекин Худо ҳар як узвро мувофиқи хости Худ дар бадан ҷойгир кардааст. 19Агар бадан аз як узв иборат мешуд, чӣ тарз он вуҷуд дошта метавонист?! 20Аммо дар асл аъзо бисёр, вале бадан яктост. 21Чашм наметавонад ба даст гӯяд: «Ман ба ту эҳтиёҷ надорам». Ё сар наметавонад ба пойҳо гӯяд: «Ман ба шумо эҳтиёҷ надорам».

22Баръакс, он узвҳое, ки ба назарамон аз ҳама сустанд, дар асл аз ҳама заруртаранд. 23Узвҳоеро, ки паст мешуморему намоён шуданашон шармовар аст, бо диққати бештар ва оқилона мепӯшонем, 24вале узвҳои зебои мо ба пӯшондан ҳеҷ эҳтиёҷе надоранд. Худи Худо баданро тарзе офаридааст, ки узвҳои сусттарро бештар қадр кунем, 25то ки дар байни узвҳо на ҷудоӣ, балки ғамхории якдигар бошад. 26Агар як узви бадан ба дард ояд, ҳамаи узвҳо ба дард меоянд. Агар яке аз узвҳо сазовори таъриф шавад, ҳамаи узвҳои бадан шодӣ мекунанд+. 27Ҳамаи шумо дар якҷоягӣ бадани Масеҳро ташкил мекунед ва ҳар яке аз шумо узви бадани Ӯ мебошед+. 28Худо дар ҷамоати имондорон аввал фиристодагон, дуюм пайғамбаре, ки паёми Худоро мерасонад ва сеюм муаллимонро таъин намуд. Инчунин, Худо ба баъзеҳо атои муъҷизакорӣ, атои шифодиҳӣ, атои ёрирасонӣ, атои роҳбарӣ ва қобилияти ба забонҳо гап заданро додааст+.

29Бинед, на ҳама фиристодаи Худованд мебошанд! На ҳама пайғамбар ва муаллим мебошанд. На ҳама муъҷиза нишон медиҳанд. 30На ҳар кас атои шифодиҳӣ дорад. На ҳама бо забонҳо сухан меронанд. На ҳама забонҳоро тарҷума мекунанд. 31Лекин шумо атоҳои рӯҳонии бузургтарро хоҳон бошед.

Ман ба шумо роҳи беҳтаринро нишон медиҳам+.

13

Роҳи муҳаббат

13^1Агар ман бо забонҳои одамӣ ва фариштагон гап занаму муҳаббат надошта бошам, ман ба мисли миси пурсадо ё лаъличаи ҷарангосӣ ҳастам. 2Агар атои расондани паёми Худоро дошта бошам ва аз тамоми сирру асрор бохабар бошам, ҳар гуна дониш дошта бошам ё агар имоне дошта бошам, ки кӯҳро аз ҷояш ҷунбонаму муҳаббат надошта бошам, ман ҳеҷ касам+. 3Агар тамоми сарватамро ба камбағалон тақсим кунам ва ҳатто баданамро барои сӯзонидан қурбон кунаму муҳаббат надошта бошам, ягон фоида намебинам.

4Муҳаббат пуртоқату меҳрубон аст. Муҳаббат ҳасад намебарад, ҳавобаланд нест ва ғурур надорад. 5Муҳаббат дағалӣ намекунад, худписанд ва зудранҷ нест ва кина ба дил намегирад. 6Муҳаббат аз беинсофӣ шодӣ намекунад, балки аз ростӣ хушҳол мешавад. 7Муҳаббат ҳамеша сабр мекунад ва бовар менамояд, ба ҳама чиз умед мебандад ва ба ҳама чиз тоб меорад. 8Атои расондани паёми Худо аз байн меравад, забонҳо хомӯш мешаванд ва дониш мегузарад, лекин муҳаббат то абад мемонад.

9Мо ҳама чизро намедонем ва паёми Худоро расонданамон комил нест. 10Аммо, вақте ки пуррагӣ меояд, ҳама чизи нопурра аз байн меравад. 11Масалан, вақте ки ман кӯдак будам, ҳамчун кӯдак гап мезадаму фикру муҳокима мерондам. Лекин вақте ки калон шудам, ҳар чизи кӯдакиро фаромӯш кардам+. 12Ҳозир мо Худоро ба мисли сурати хира дар оинаи чанголуд дида метавонем. Дар он дунё Ӯро рӯ ба рӯ хоҳем дид. Ҳозир мо ҳама чизро намедонем, лекин дертар чи хеле ки Худо моро ба таври пурра мефаҳмад, мо низ ҳамон тавр ба таври комил мефаҳмем+.

13Хулоса, ин се чиз боқӣ мемонад, ки инҳо имон, умед ва муҳаббат мебошанд. Вале муҳаббат бузургтарини онҳо аст.

14

Суханронӣ бо забонҳои фаҳмо ва нофаҳмо

14^1Дар пайи муҳаббат бошед ва талабгори атоҳои рӯҳонӣ, бахусус, хоҳони атои расондани паёми Худо бошед+. 2Касе ки аз тарафи Рӯҳулқудс атои бо забонҳои бегона гапзаниро дорад, ӯ на ба одамон, балки ба Худо муроҷиат мекунад. Зеро, вақте ки ӯ ба воситаи Рӯҳулқудс сирру асрорро мегӯяд, ҳеҷ кас гуфтаҳояшро намефаҳмад. 3Вале пайғамбар, ки бо забони фаҳмо паёми Худоро мерасонад, барои обод гардондан ва дастгирию дилбардории одамон ин корро мекунад. 4Касе ки ба забони бегонае гап мезанад, фақат худашро обод мекунад. Вале пайғамбар, ки паёми Худоро мерасонад, ҷамоатҳои имондоронро обод мекунад.

5Мехоҳам, ки ҳамаатон бо забонҳои бегона сухан ронед, лекин бештар мехоҳам, ки паёми Худоро ба дигарон расонед. Ба ғайр аз ҳолатҳое ки забонҳо тарҷума мешаванд, пайғамбар аз оне ки бо забонҳо гап мезанад, муҳимтар аст. Он гоҳ тамоми ҷамоат обод мешавад.

6Бародарону хоҳарон, агар ман ба наздатон омада, ба забонҳо сухан ронам, шумо аз ман чӣ фоида мегиред?! Лекин агар он чиро, ки Худо ба ман нишон додааст ё донише ё паёми илоҳӣ ё таълимотро биёрам, фоиданок мешуд. 7Бо забонҳо гап заданро ба най ё чанг, ки асбобҳои беҷон ҳастанд, монанд мекунам. Агар онҳо садоҳои равшан набароранд, пас оҳанги онҳоро чӣ гуна фаҳмем? 8Агар карнай садои номуайян барорад, кӣ ба ҷанг омода мешавад?! 9Ҳамин тавр, агар шумо ҳам бо суханони номаълум гап занед, одамон сухани шуморо чӣ хел мефаҳманд?! Шумо танҳо ба дару девор гап мезанеду халос!

10Дар ин ҷаҳон забонҳои дигар бисёранд ва ҳар кадоме мазмунеро ифода мекунад. 11Агар ман суханони каси дигарро нафаҳмам, ман ба гӯянда бегона ҳастаму ӯ ба ман бегона. 12Модоме ки ташнаи атоҳои рӯҳонӣ ҳастед, ҳамонашро бештар ба даст оред, ки боиси обод гардидани ҷамоати имондорон мешавад.

13Аз ин рӯ касе, ки ба забонҳо сухан меронад, бояд дуо кунад, то ки гуфтаҳояшро тарҷума карда тавонад. 14Зеро, агар ман ба забоне дуо кунам, рӯҳам дар вуҷудам дуо мекунад, лекин гуфтаҳоямро худам намефаҳмам ва ақлам фоидае намебинад.

15Пас чӣ бояд кунам?! Ман ҳам бо рӯҳи худ ва ҳам бо суханони ба худ фаҳмо дуо мекунам, ман ҳам бо рӯҳ ва ҳам бо суханони ба худ фаҳмо суруд мехонам+. 16Агар шумо Худоро ба забоне шукр гӯед, ки фақат рӯҳи худатон мефаҳмад, чӣ тарз дигарон бо дуои шумо розӣ шуда, «Омин» мегӯянд, дар ҳоле ки дар бораи чӣ дуо карданатонро намефаҳманд+? 17Шумо Худоро ба забонҳо хеле нағз шукргузорӣ мекунед, лекин дигарон обод намешаванд.

18Худоро шукр мегӯям, ки ман аз ҳар яки шумо зиёдтар ба забонҳо сухан меронам. 19Лекин дар ҷамоати имондорон ба ҷойи даҳ ҳазор калимаи нофаҳмо беҳтар аст, ки бо панҷ калимаи фаҳмо сухан гӯям, то ки дигаронро таълим диҳам.

20Бародарону хоҳарон! Дар фаҳмидани ин чизҳо монанди кӯдакон набошед, вале дар фикрронӣ баркамол бошед. Нисбат ба бадӣ бошад, ба мисли тифли навзод рафтор кунед+. 21Зеро Худованд дар навиштаҷот гуфтааст: «Ман ба забони халқҳои дигару ба воситаи одамони бегона сухан меронам, лекин бо вуҷуди ин халқи Худам Маро гӯш намекунад».

22Ҳамин тавр, забонҳо нишон медиҳанд, ки на имондорон, балки беимонон дар зери ҳукми Худо ҳастанд. Аммо атои расондани паёми Худо на барои беимонон, балки барои манфиати имондорон аст+. 23Агар шумо имондорон дар ҷамоат ҷамъ шаведу ҳамаатон ба забонҳо гап занед ва беимон ё одамони бегона ба он ҷо даромада монад, оё ӯ фикр намекунад, ки шумо девона шудаед?!+
24Вале агар ҳама каломи Худоро эълон кунанд, шахси беимон ё каси бегона ба ҷамоат даромада, аз шунидани каломи Худо гуноҳҳояшро мефаҳмад, ки ӯ дар зери ҳукм аст. 25Ба ин восита сирру асрори дилаш ошкор мешавад. Ӯ рӯ ба замин афтода, Худоро парастиш мекунад ва эътироф менамояд, ки ба ростӣ, Худо дар байни шумо аст.

Тартиби парастиш

26Пас дӯстон, чӣ бояд кард? Ҳангоме ки ҷамъ мешавед, бигзор яке аз шумо суруд бихонад, дигаре аз каломи Худо таълим диҳад, дигаре ҳақиқатеро, ки Худо ба вай кушодааст, баён созад, касе ба забоне гап задан ва дигаре тарҷума кардани забонро ба уҳда гирад. Ҳамаи инро барои ободии ҷамоати имондорон бикунед+.

27Агар дар байнатон шахсоне бошанд, ки бо забон гап мезананд, бигзор ду нафар ё бисёраш се нафар бо навбат гап зананд. Сипас як нафар сухани онҳоро тарҷума кунад. 28Вале агар тарҷумон набошад, бигзор донандаи забон дар ҷамоат бо овози баланд сухан нагӯяд ва хомӯшона танҳо ба худ ва ба Худо гап занад.

29Аз байни пайғамбарон бигзор ду ё се нафарашон паёми Худоро гӯянд ва дигарон суханони онҳоро тафтиш кунанд+. 30Аммо агар Худо ба касе аз нишастагон паёме диҳад, бигзор гӯяндаи аввал хомӯш шавад. 31Бо ин тартиб шумо метавонед, бонавбат ҳамаатон паёми Худоро расонед, то ки ҳама таълим гиранд ва рӯҳбаланд шаванд. 32Пайғамбарон бояд атои худро идора кунанд. 33Зеро Худо мехоҳад, ки ба монанди тамоми ҷамоатҳои халқаш ҳама чиз дар осоиштагӣ бошад, на дар бетартибӣ.

34Занон бояд ҳангоми маҷлиси ҷамоат хомӯш бошанд. Ба онҳо сухан гуфтан иҷозат дода нашудааст. Аз рӯйи шариати Мусо онҳо бояд фармонбардор бошанд+. 35Агар савол дошта бошанд, бигзор дар хона аз шавҳарони худ пурсанд. Зеро сухан гуфтани занон ҳангоми маҷлиси ҷамоат аз рӯйи одоб нест.

36Ё шумо қуринтиён, фикр мекунед, ки каломи Худо аз шумо баромадааст ё танҳо ба шумо омада расидааст? 37Агар касе худро пайғамбар ё шахси рӯҳонӣ шуморад, бояд эътироф кунад, ки навиштаи ман фармони Худованд мебошанд. 38Агар ӯ ба ин навиштаи ман аҳамият надиҳад, ба вай низ аҳамият надиҳед.

39Ҳамин тавр, дӯстон, талабгори атои расондани паёми Худо бошед, вале ба забонҳо гап заданро манъ накунед+. 40Лекин ҳама чиз бояд дар доираи тартибу интизом ба амал ояд+.

15

Зиндашавии Исои Масеҳ

15^1Бародарону хоҳарон, хотиррасон кардан мехоҳам, ки хушхабареро, ки пештар ба шумо эълон мекардам, қабул кардед ва дар он устувор истодаед. 2Агар шумо хушхабареро, ки эълон кардаам, маҳкам нигоҳ доред, он шуморо наҷот медиҳад, вагарна беҳуда имон овардаед+. 3Аввал ин ки ман хушхабари гирифтаамро ба шумо расондам, ки чунин аст: Масеҳ, мувофиқи навиштаҷот, барои гуноҳҳои мо мурд+. 4Ӯ гӯронида шуд ва дар рӯзи сеюм мувофиқи навиштаҷот Худо Ӯро зинда кард. 5Аввал Ӯ ба Петрус ва баъд ба дувоздаҳ фиристодагонаш,+
6сипас дар як вақт ба зиёда аз панҷсад нафар пайравонаш зоҳир гардид. Баъзе пайравонаш аллакай вафот кардаанд, лекин бештари онҳо дар қайди ҳаётанд. 7Сипас Ӯ ба Яъқуб ва дертар ба тамоми фиристодагонаш зоҳир шуд+.

8Аз ҳама охир ба ман зоҳир шуд, ки ман ба таври ғайриодӣ фиристода шуда будам!+
9Чунки ман дар байни дигар фиристодагон қадри камтар дорам. Азбаски пештар ҷамоати Худоро дунболагирӣ мекардам, ҳатто сазовор нестам, ки худамро фиристода биномам+.

10Аммо ба воситаи файзу меҳрубонии Худо он чи имрӯз ҳастам ва файзе, ки Ӯ бар ман додааст, беҳуда нест. Чунки аз ҳамаи фиристодагон зиёдтар меҳнат кардам ва на ман, балки Худо ба воситаи ман бо файзаш кор мекард+. 11Лекин фарқ надорад, ки шумо хушхабарро аз ман шунидед ё аз онҳо. Муҳим он аст, ки шумо ба хушхабаре имон овардед, ки ҳамаи мо онро эълон мекунем.

Зиндашавии пайравони Исо

12Агар мо аз мурдагон зинда шудани Масеҳро эълон мекарда бошем, чӣ гуна баъзеи шумо мегӯед, ки зиндашавии мурдагон вуҷуд надорад+? 13Агар зиндашавии мурдагон вуҷуд надошта бошад, пас Масеҳ ҳам зинда нашудааст! 14Агар Масеҳ зинда нашуда бошад, ҳам хушхабарро эълон кардани мо беҳуда асту ҳам имони шумо беҳуда аст! 15Агар ҳақиқатан мурдагон зинда нашаванд, пас мо ба шумо дурӯғ гуфтаем, чунки мо ба шумо дар бораи Худо шаҳодат додем, ки Ӯ Исоро зинда кардааст. 16Охир агар мурдагон зинда нашаванд, пас Масеҳ ҳам зинда нашудааст. 17Агар Масеҳ зинда нашуда бошад, пас имон оварданатон беҳуда аст ва шумо то ҳол бо гуноҳҳоятон зиндагӣ мекунед+. 18Дар ин ҳолат онҳое ки бо имон ба Исои Масеҳ вафот кардаанд, нобуд шудаанд+. 19Агар ба Масеҳ фақат дар ин дунё умед дошта бошем, мо аз ҳамаи одамон бадбахттарин ҳастем. 20Аммо Масеҳ дар ҳақиқат аз байни мурдагон зинда карда шудааст ва Ӯ кафолати он аст, ки пайравонаш низ бархезонда мешаванд+. 21Чунон ки марг ба воситаи инсон ба ҷаҳон омадааст, зиндашавии мурдагон низ ба воситаи инсон ба вуҷуд омадааст+. 22Инсони аввалин – Одам гуноҳ карда, ба ҳамаи мо марг овард, лекин Масеҳ ба ҳамаи мо, ки ба Ӯ тааллуқ дорем, ҳаёт бахшид. 23Лекин ҳар кас дар навбати худ зинда хоҳад шуд. Аввал Худо Масеҳро аз мурдагон зинда кард, сипас ҳангоми бозгашташ онҳое, ки аз они Ӯ ҳастанд, зинда мешаванд+.

24Сипас вақте ки дунё ба охир мерасад, Масеҳ тамоми қудрату қувватро шикаст дода, Подшоҳиро ба дасти Худо Падар месупорад+. 25Чунки то замоне ки Масеҳ ҳамаи душманонро зери пойҳои Худаш нагузорад, бояд ҳукм ронад+. 26Охирин душмане, ки нобуд карда мешавад, марг аст. 27Навиштаҷот мегӯяд, ки Худо ҳама чизро зери пойҳои Масеҳ гузоштааст. Вале маълум аст, ки Худое, ки ҳама чизро зери пойҳои Масеҳ гузоштааст, ба «ҳама чиз» дохил намешавад.+
28Вақте ки ҳама чиз таҳти фармони Масеҳ қарор мегирад, Масеҳ низ, ки Писари Худост, Худро зери фармони Худое мегузорад, ки ҳама чизро ба зери итоаташ дароварда буд. Сипас Худо дар ҳама ҷо, сарвари ҳама чиз мегардад+.

29Баъзе имондорон ба ҷойи одамони беимони вафоткарда дар об таъмид гирифта, бо ин роҳ мехоҳанд, ки гузаштагонро пайравони Масеҳ гардонанд. Вале агар онҳо тамоман зинда нашаванд, чаро одамон ба ҷойи онҳо таъмид мегиранд?

30Мо барои чӣ беист худро ба хатар меандозем+? 31Бо фахре, ки аз шумо дар Худованди мо Исои Масеҳ дорам, қасам мехӯрам, ки ҳар рӯз бо марг рӯ ба рӯ мешавам+. 32Агар ман аз рӯйи фикри одамӣ бо эфесусиён, ки мисли ҳайвоноти ваҳшӣ ҳастанд, меҷангидам, чӣ фоида мегирифтам? Агар мурдагон зинда нашаванд, пас биёед «бихӯрему бинӯшем, зеро фардо мемирем». 33Фирефта нашавед, чунки ёрони бад шуморо аз роҳ мезананд. 34Ҳушёр шавед ва дигар гуноҳ накунед. Ман ин суханонро барои шарм дорондани шумо мегӯям, зеро баъзеҳо Худоро намешиносанд+.

Саволҳо дар бораи дигаргуншавии бадан

35Шояд ягон кас пурсад: «Мурдагон чӣ гуна зинда мешаванд? Бадани зиндашудаашон чӣ гуна шакл мегирад?» 36Ин саволҳо бемаънианд! Тухмие, ки ба замин мекоред, то намирад, зинда намешавад+. 37Шумо на растаниро, балки як тухмиро, хоҳ донаи гандум хоҳ донаи дигар мекоред, ки ҳанӯз шакл нагирифтааст. 38Вале Худо ба ҳар навъи тухмӣ мувофиқи хости Худ ҷисм медиҳад.

39Ҷисмҳо гуногун мешаванд. Ҷисми одам аз ҷисми ҳайвон ва ҷисми паррандагон аз ҷисми моҳиён фарқ дорад. 40Ҷисмҳои осмонӣ ва заминӣ вуҷуд доранд, вале зебоии онҳо аз ҳам фарқ мекунад. 41Зебоии офтоб дигар асту зебоии моҳу ситораҳо ва дар навбати худ ситораҳо низ бо зебоӣ аз ҳамдигар фарқ мекунанд.

42Ҳангоми зиндашавии мурдагон низ чунин хоҳад буд. Он чи ки нобудшаванда аст, ба хок рафта, дар ҳолати абадӣ бармехезад+. 43Баднамуд ба хок рафта, дар ҳолати хушнамуд бармехезад. Дар ҳолати нотавонӣ гузошта шуда, дар ҳолати қудратмандӣ бармехезад. 44Бо бадани ҷисмонӣ ба хок супурда мешавад ва бо бадани рӯҳонӣ бармехезад. Чунон ки бадани ҷисмонӣ ҳаст, бадани рӯҳонӣ низ вуҷуд дорад.

45Дар навиштаҷот чунин омадааст, ки «Аввалин инсон, яъне Одам ҷони зинда гашт». Вале Масеҳ, ки «Одами охирин» аст, ба дигарон рӯҳи ҳаётбахш гардид. 46Чизҳои рӯҳонӣ аввал намеоянд. Аввал ҷисмонӣ, баъд рӯҳонӣ меояд. 47Одами якум аз хоки замин офарида шуд ва одами дуюм Масеҳ аз осмон аст+. 48Одамони хокӣ ба инсони хокии аввалин монанданд. Дар осмон бошад, ҳар як кас ба мисли Масеҳ, ки аз осмон аст, монанд мешавад. 49Ҳар яки мо дар замин ба мисли Одами аввалин бадан дорем. Дар осмон бошад, ҳар якеамон ба Масеҳ, ки аз осмон аст, монанд мешавем.

Тағйирёбии бадани имондорон дар рӯзи қиёмат

50Бародарону хоҳарон, ҳаминро ба шумо мегӯям, ки бадани ҷисмонии мо дар Подшоҳии Худо мерос гирифта наметавонад. Чизҳои нобудшаванда чизҳоеро, ки нобуд намешаванд, ба даст оварда наметавонад.

51Гӯш кунед, ба шумо як сирро мекушоям, ки ҳамаамон намемирем, лекин ҳамаамон тағйир меёбем+. 52Ногаҳон, дар як мижа задан бо садои карнайи охирин дигаргун мешавем. Карнай садо мебарорад, сипас мурдагон ба таври абадӣ зинда карда мешаванд ва мо тағйир меёбем+. 53Зеро он чи нобудшаванда аст, бояд ба абадӣ табдил ёбад ва он чи миранда аст, бояд ба намиранда табдил ёбад+. 54Ҳангоме ки нобудшаванда ба абадӣ ва миранда ба намиранда мубаддал мешавад, суханони навиштаҷот ба амал меояд:

«Марг мағлуб шуд! Ғалаба!»

55«Эй марг! Ғалабаи ту куҷост?!

Эй марг! Неши ту куҷост?!»+

56Аз он ки мо гуноҳ мекунем, мемирем ва аз он ки шариати Худоро дорем, гуноҳҳоямонро мефаҳмем+. 57Лекин шукри Худо, ки Ӯ ба воситаи Худовандамон Исои Масеҳ ба мо ғалаба медиҳад+.

58Барои ҳамин, бародарону хоҳарони азизи ман, устувору матин бошед. Ба Худованд ҳамеша аз таҳти дил хизмат кунед, зеро медонед, ки меҳнати шумо дар пеши Худованд беҳуда нест.

16

Хайрия барои имондорони камбағал дар шаҳри Уршалим

16^1Акнун дар бораи ҷамъоварии маблағ, ки он барои ёрии халқи Худо аст, менависам. Ҳамон тавре ки ба ҷамоатҳои имондорони вилояти Ғалотия дастур додам, шумо низ ҳамон тарз амал кунед+. 2Ҳар якеатон, ҳар ҳафта рӯзи якшанбе вобаста ба даромади худ, чӣ қадаре ки тавонед, пул ҷудо кунед, то ки ҳангоми омадани ман ба ин кор машғул шудан лозим наояд+. 3Вақте ки ба пешатон меоям, шахсони интихобкардаи шуморо бо тавсиянома ба шаҳри Уршалим мефиристам, то ки онҳо хайрияи шуморо ба он ҷо баранд+. 4Агар ба Уршалим рафтани ман фоиданок бошад, бигзор онҳо ҳамроҳи ман раванд.

Нақшаи Павлус барои сафари оянда

5Дар бораи сафари ояндаам нақша дорам, ки аз вилояти Мақдуния гузашта, назди шумо ба шаҳри Қуринтус ба меҳмонӣ биёям+. 6Шояд муддате наздатон бимонам ё ҳатто зимистонро ҳамроҳатон гузаронам. Пас бо кумаки шумо ба сафари худ, ба ҳар ҷое ки бошад, давом диҳам. 7Ман намехоҳам, ки шуморо танҳо як сари қадам дида гузарам, балки агар Худованд хоҳад, пешатон бисёртар истодан мехоҳам. 8Ҳоло бошад ман дар шаҳри Эфесус ҳастаму то иди Ҳосилот дар ин ҷо мемонам,+
9чунки дар ин ҷо барои хизмати босамар тамоми имкониятҳо фароҳам аст. Аммо дар ҳамин ҷо ҳам муқобилони бисёр ҳастанд.

10Агар ҳамкорам Тимотиюс ба пешатон биёяд, эҳтиёт бошед, ки ӯ дар байни шумо аз хавфу хатар эмин бошад, зеро ӯ ба мисли ман хизмати Худовандро иҷро карда истодааст+. 11Ба ӯ беҳурматӣ накунед, балки ӯро бо сулҳ ба назди ман равон кунед. Ман интизори омадани ӯву бародарон ҳастам.

12Дар бораи бародари мо Апуллус гуфтаниам, ки аз ӯ бисёр хоҳиш намудам, ки бо бародарон ба назди шумо биёяд. Лекин айни замон ӯ тамоман чунин хоҳиш надорад. Аммо ҳар вақте ки имконият шуд, ба наздатон меояд+.

Дастуроти охирин

13Ҳушёр бошед ва дар имонатон устувор бимонед. Далер ва боқувват бошед+. 14Ҳама коратонро аз рӯйи муҳаббат кунед+.

15Бародарону хоҳарон, шумо аҳли оилаи Истефанусро мешиносед ва медонед, ки онҳо аввалин имондорон дар вилояти Охоия буданд ва худро ба хизмати халқи Худо супоридаанд+. 16Ман мехоҳам, ки шумо ба ин шахсон ва ба ҳар касе ки монанди онҳо хизмат карда, меҳнат мекунанд, итоат намоед+. 17Ман аз омадани ҳамшаҳриёнатон Истефанус, Фортунатус ва Охойқос хурсанд шудам. Зеро онҳо ҷойи холии шуморо пур карданд. 18Онҳо, чунон ки шуморо рӯҳбаланд карданд, маро низ ҳамон тавр рӯҳбаланд намуданд. Чунин одамонро иззату ҳурмат кунед.

Хайрухуш

19Ҷамоатҳои имондорони вилояти Осиё ба шумо – қуринтиён салом мерасонанд. Ҳамкоронам Акило ва занаш Прискила ва имондороне, ки дар хонаашон ҷамъ мешаванд, дар Худованд бароятон саломи гарму ҷӯшон мефиристанд+. 20Тамоми имондорон ба шумо салом мефиристанд. Якдигарро ба оғӯш гирифта, салом гӯед+.

21Дар ин ҷумла аз ҳусни хатам мебинед, ки ин салом аз худи ман, Павлус аст+.

22Ҳар кӣ Худовандро дӯст намедорад, гирифтори лаънат бод! Худованди мо биё!+

23Бигзор файзу меҳрубонии Худованд Исо бо шумо бошад! 24Ман ҳамаи шуморо, ки пайравони Исои Масеҳ ҳастед, дӯст медорам.

+ 1:2 КФ 18:1-17, Рум 1:7

+ 1:5 2Қур 8:7, 2Қур 9:11

+ 1:7 Луқ 17:30, 1Тас 3:13, 1Тас 4:16-18, Флп 3:20

+ 1:8 Флп 1:6

+ 1:9 Юҳ 17:21, 1Юҳ 1:3, 1Тас 5:24, 2Тас 3:3, Ибр 10:23

+ 1:10 1Қур 11:18

+ 1:11 1Қур 3:3

+ 1:12 КФ 18:24, КФ 19:1, 1Қур 3:4-5, 1Қур 4:6, 1Қур 6:12, Тит 3:13, Юҳ 1:42

+ 1:13 Эфс 4:4-5
+ 1:14 КФ 18:8, Рум 16:23
+ 1:16 1Қур 16:15
+ 1:17 2Қур 10:10
+ 1:18 1Қур 2:1, 2Қур 2:15, Рум 1:16
+ 1:20 Рум 1:22, 1Қур 3:19

+ 1:22 Мат 12:38, Марқ 8:11, Юҳ 2:18, Юҳ 4:48, Юҳ 6:30

+ 1:23 Ғал 5:11
+ 1:24 1Қур 2:7, Кул 2:3
+ 1:28 Яъқ 2:5
+ 1:29 Рум 3:27, Эфс 2:9
+ 1:30 Эфс 1:7, Флп 3:9
+ 1:31 2Қур 10:17
+ 2:1 1Қур 1:18, 2Қур 2:15
+ 2:2 Ғал 6:14
+ 2:3 2Қур 11:30, 2Қур 12:5, Ғал 4:13
+ 2:4 1Қур 4:20
+ 2:5 2Қур 4:7, 2Қур 6:7
+ 2:6 Флп 3:15
+ 2:7 Кул 2:3
+ 2:8 Юҳ 7:48, КФ 13:27
+ 2:10 Мат 16:17, 1Юҳ 2:20
+ 2:12 Рум 8:15
+ 2:13 2Қур 1:12, Юҳ 6:45
+ 2:14 Юҳ 14:17, Рум 8:7
+ 2:16 Рум 11:34
+ 3:2 1Пет 2:2, Ибр 5:13
+ 3:3 1Қур 1:10-11, Ғал 5:19-20

+ 3:5 КФ 18:24, КФ 19:1, 1Қур 1:12, 1Қур 4:6, 1Қур 16:12, Эфс 3:7, Кул 1:25

+ 3:6 КФ 18:4-11, КФ 18:27-28, Юҳ 4:36-38
+ 3:7 Ғал 6:3
+ 3:8 Мат 16:27, 2Юҳ 1:8
+ 3:9 2Қур 6:1, Эфс 2:20-22
+ 3:10 Рум 15:20
+ 3:11 Эфс 2:20, Кул 2:7, Ошк 21:14
+ 3:13 1Қур 1:7, 1Қур 4:5, 1Пет 1:7
+ 3:16 Рум 8:9, 1Қур 6:19, 2Қур 6:16
+ 3:17 Эфс 2:21
+ 3:19 1Қур 1:20,
+ 3:23 2Қур 10:7, Ғал 3:29
+ 4:4 КФ 23:1,
+ 4:5 Мат 7:1, Рум 2:1, 2Қур 10:18
+ 4:6 КФ 18:24, КФ 19:1, 1Қур 1:12, 1Қур 3:5
+ 4:7 Юҳ 3:27
+ 4:8 Ошк 3:17
+ 4:9 Рум 8:36
+ 4:10 2Қур 11:19, 2Қур 13:9
+ 4:11 2Қур 11:27, Флп 4:12
+ 4:12 КФ 18:3, Мат 5:44, 1Пет 3:9, Рум 12:14
+ 4:14 2Қур 6:13
+ 4:15 Флм 1:10
+ 4:16 1Қур 11:1, 1Тас 3:7, 2Тас 3:7
+ 4:17 КФ 16:1, 1Қур 16:10, 1Тим 1:2
+ 4:19 1Қур 11:34, 1Қур 16:5, 2Қур 1:15-16
+ 4:20 1Қур 2:4
+ 4:21 2Қур 10:2, 2Қур 13:2
+ 5:1 2Қур 12:21,
+ 5:3 Кул 2:5
+ 5:5 2Қур 2:6, 1Тим 1:20,
+ 5:6 Мат 13:33, Луқ 13:21, Ғал 5:9
+ 5:8 Марқ 8:15, Луқ 12:1
+ 5:9 Эфс 5:11, 2Тас 3:14
+ 5:11 2Тас 3:6
+ 5:12 Марқ 4:11,
+ 6:1 Мат 18:17
+ 6:2 Мат 19:28
+ 6:5 1Қур 15:34
+ 6:7 Мат 5:39-40
+ 6:9 Ғал 5:21, Эфс 5:5, Ибр 13:4
+ 6:10 Марқ 7:21-23, Ғал 5:19-21

+ 6:11 Эфс 2:2, Юҳ 13:8, Эфс 5:26, Тит 3:5, Ибр 10:22

+ 6:12 1Қур 10:23
+ 6:15 Эфс 5:30
+ 6:16 Марқ 10:7-8, Эфс 5:31
+ 6:17 Эфс 4:4
+ 6:18 Ғал 5:19, Эфс 5:3, 1Тас 4:3
+ 6:19 Рум 14:7
+ 6:20 2Пет 2:1, 1Қур 7:23
+ 7:5 Мат 4:3, 1Тас 3:5
+ 7:6 2Қур 8:8
+ 7:7 Мат 19:11-12, 1Қур 12:4, 1Пет 4:10
+ 7:9 1Тим 5:14
+ 7:10 Марқ 10:9
+ 7:11 Марқ 10:11
+ 7:16 1Пет 3:1
+ 7:18 КФ 15:1-2, Ғал 5:2

+ 7:19 Рум 2:28-29, Ғал 3:28, Ғал 5:6, Кул 3:11

+ 7:22 Юҳ 8:32, Яъқ 2:12, 1Пет 2:16, Рум 6:18, 2Қур 3:17, Ғал 5:1, Флм 1:16, Рум 6:22

+ 7:23 1Қур 6:20,
+ 7:25 2Қур 8:10-11
+ 7:30 2Қур 6:10
+ 7:31 1Пет 4:7, 1Юҳ 2:17
+ 7:32 Мат 6:25, Луқ 10:41
+ 7:38 Ибр 13:4
+ 7:39 Рум 7:2
+ 8:1 КФ 15:20, КФ 15:29, 1Қур 13:4-13
+ 8:2 Ғал 6:3
+ 8:3 Ғал 4:9

+ 8:6 Эфс 4:6, Юҳ 1:3, Рум 11:36, Кул 1:16, Ибр 1:2

+ 8:7 1Қур 10:28-29

+ 8:8 Марқ 7:19, КФ 10:12-15, Рум 14:14

+ 8:10 Рум 14:1, КФ 15:29, 1Қур 10:19, Ошк 2:14

+ 8:11 Рум 14:15
+ 8:13 Рум 14:21
+ 9:1 1Тас 2:6-7, Флм 1:8, КФ 9:3-6
+ 9:4 2Тас 3:8-9

+ 9:5 Марқ 6:3, Юҳ 2:12, Юҳ 7:3, КФ 1:14, 1Қур 9:5, Ғал 1:19, Марқ 1:30

+ 9:6 КФ 4:36, КФ 13:2, КФ 15:36, Ғал 2:9
+ 9:7 2Қур 10:4, 2Тим 2:3,
+ 9:9 1Тим 5:18
+ 9:10 Рум 4:23-24, 2Тим 2:6
+ 9:11 Рум 15:27, Ғал 6:6
+ 9:14 Луқ 10:7, 1Тим 5:18
+ 9:15 КФ 18:3
+ 9:16 Рум 1:14
+ 9:17 Ғал 2:7
+ 9:18 2Қур 11:7, 2Қур 11:9
+ 9:19 2Қур 4:5
+ 9:20 КФ 16:3, КФ 21:23-26
+ 9:21 Рум 2:12, Рум 2:14, Ғал 2:3
+ 9:22 2Қур 11:29, 1Қур 10:33
+ 9:24 Ғал 5:7
+ 9:25 1Пет 5:4, Флп 3:14, 2Тим 2:5
+ 10:11 Рум 4:23
+ 10:12 Рум 11:20-21
+ 10:13 1Қур 1:9, 2Пет 2:9
+ 10:14 1Юҳ 5:21
+ 10:16 Марқ 14:22-23, Юҳ 6:51, 1Қур 11:23-26
+ 10:17 Рум 12:5, 1Қур 12:12-13, Эфс 4:25
+ 10:19 КФ 15:29, 1Қур 8:4, Ошк 2:14
+ 10:21 2Қур 6:15
+ 10:23 1Қур 6:12
+ 10:24 1Қур 13:5, Флп 2:21
+ 10:25 1Қур 8:7
+ 10:27 Луқ 10:8
+ 10:30 Рум 14:6
+ 10:31 Кул 3:17
+ 10:32 1Қур 8:13, Рум 14:13
+ 10:33 1Қур 9:22, 2Қур 12:14
+ 11:1 1Қур 4:16, 1Тас 1:6, 2Тас 3:7

+ 11:3 Эфс 1:22, Эфс 4:15, Эфс 5:23, Юҳ 14:28, 1Қур 15:24

+ 11:5 Луқ 2:36, КФ 21:9
+ 11:11 Ғал 3:28
+ 11:18 1Қур 1:10-12
+ 11:19 1Юҳ 2:19
+ 11:23 Ғал 1:12
+ 11:24 Луқ 22:19
+ 11:25 Луқ 22:20
+ 11:27 Юҳ 6:53-56
+ 12:1 1Қур 14:1
+ 12:2 Эфс 2:12
+ 12:3 1Юҳ 4:2-3
+ 12:4 Рум 12:6, Эфс 4:4-6
+ 12:5 Рум 12:7
+ 12:6 Флп 2:13
+ 12:9 Мат 17:20, 1Қур 13:2

+ 12:10 Марқ 16:17, КФ 2:4, КФ 10:46, 1Қур 14:2

+ 12:12 Рум 12:5, 1Қур 10:17, Эфс 4:25
+ 12:13 Ғал 5:6, Эфс 2:14, Кул 3:11
+ 12:26 Рум 12:15

+ 12:27 Рум 12:5, Эфс 1:23, Эфс 4:12, Кул 1:18, Кул 1:24

+ 12:28 КФ 11:27, Эфс 4:11

+ 12:31 1Қур 14:1, 1Қур 14:39

+ 13:2 КФ 2:18, Мат 17:20, Марқ 11:23, 1Қур 12:9

+ 13:11 Эфс 4:14
+ 13:12 Мат 5:8, 1Юҳ 3:2, 1Қур 8:3, Ғал 4:9
+ 14:1 1Қур 16:14, 1Қур 12:1
+ 14:15 Яъқ 5:13, Эфс 5:19
+ 14:16 2Қур 1:20, Ошк 3:14
+ 14:20 Эфс 4:14, Мат 18:3, 1Қур 2:6
+ 14:22 КФ 2:6
+ 14:23 КФ 2:13
+ 14:26 2Қур 12:19, 2Қур 13:10
+ 14:29 1Юҳ 4:1, 1Тас 5:20-21

+ 14:34 1Тим 2:11-12, 1Пет 3:1, Эфс 5:22, Кул 3:18

+ 14:39 1Қур 12:31, 1Қур 14:1
+ 14:40 Кул 2:5
+ 15:2 Ғал 3:4
+ 15:3 Луқ 24:27
+ 15:5 Луқ 24:34, Луқ 24:36
+ 15:7 КФ 12:17, Луқ 24:50, КФ 1:3-4
+ 15:8 2Қур 12:11
+ 15:9 Эфс 3:7-8, КФ 8:3
+ 15:10 2Қур 11:23, Кул 1:29
+ 15:12 КФ 23:8, 2Тим 2:18
+ 15:17 Рум 4:25
+ 15:18 1Тас 4:16, Ошк 14:13

+ 15:20 1Тас 4:14, 2Тим 2:8, КФ 26:23, Кул 1:18, Ошк 1:5

+ 15:21 Рум 5:12-18

+ 15:23 1Тас 4:16

+ 15:24 1Пет 3:22, Рум 8:38, Эфс 1:21, Луқ 1:33, Ошк 11:15

+ 15:25 Ибр 2:8
+ 15:27 Эфс 1:22
+ 15:28 Юҳ 14:28, Эфс 1:23, Кул 3:11
+ 15:30 2Қур 11:26
+ 15:31 1Тас 2:19
+ 15:34 1Қур 6:5
+ 15:36 Юҳ 12:24
+ 15:42 Флп 3:21, Кул 3:1
+ 15:47 Юҳ 3:13, Юҳ 6:38
+ 15:51 Флп 3:21

+ 15:52 Мат 24:31, 1Тас 4:16, Ошк 11:15, 1Тас 4:15, Флп 3:21

+ 15:53 2Қур 5:2-4
+ 15:55 2Тим 1:10, Ибр 2:14-15
+ 15:56 Рум 4:15, Рум 7:8
+ 15:57 Рум 8:37
+ 16:1 КФ 24:17, Рум 15:25-28, Ғал 2:10
+ 16:2 КФ 20:7, Ошк 1:10, 2Қур 8:3, 2Қур 9:3

+ 16:3 КФ 18:27, 2Қур 3:1, КФ 24:17, Рум 15:25-28

+ 16:5 КФ 19:21, 2Қур 1:16
+ 16:8 КФ 2:1
+ 16:10 КФ 16:1, 1Қур 4:17

+ 16:12 КФ 18:24, КФ 19:1, 1Қур 1:12, 1Қур 3:5, 1Қур 4:6

+ 16:13 Мат 25:13, 2Тас 2:15
+ 16:14 1Қур 14:1
+ 16:15 1Қур 1:16
+ 16:16 Флп 2:29, 1Тас 5:12-13, 1Тим 5:17
+ 16:19 КФ 18:2, Рум 16:3, 2Тим 4:19
+ 16:20 Рум 16:16

+ 16:21 Ғал 6:11, Кул 4:18, 2Тас 3:17, Флм 1:19

+ 16:22 Рум 9:3, Ғал 1:8, Ошк 22:20

+ https://ibt.org.ru/ebook?id=TJK

Луғат

Луғат

1. Б

2. Ғ

3. Д

4. И

5. К

6. Қ

7. Л

8. М

9. Н

10. П

11. Р

12. С

13. Т

14. Ф

15. Х

16. Ҷ

17. Ш

18. Ю

19. Я

Баал-Забул — Яке аз номҳои шайтон мебошад, ки вай душмани Худо ва сардори ҷину ҳар мавҷудоти баду шайтонӣ аст.

Бемории пӯст — Дар ин ҷо якчанд намуд бемориҳои гузарандаи пӯст дар назар дошта шудааст. Онҳое ки ба ин бемориҳо гирифтор мешуданд, аз хонаву шаҳр ва оилаи худ бояд дур зиндагӣ мекарданд. Аз рӯйи шариати Мусо онҳо ҳаром ҳисобида мешуданд.

Бутпарастон — Онҳоеро, ки ба худоҳои сохта ва бардурӯғ бовар карда, ба онҳо саҷда мекунанд, бутпарастон меноманд. Инчунин дар аҳди нав онҳоеро, ки халқи Худо нестанд, бутпарастон меномиданд. Синоними дигари ин калима ғайрияҳудиён, беимонон ё халқҳои дигар аст ва ин нишон медиҳад, ки ин халқҳо ба Худои ягона саҷда намекарданд.

Ғайрияҳудиён — Мардуми дунё ба ду гурӯҳ тақсим мешаванд: яҳудиён, ки аз қадим бо Худои Таоло аҳду паймон доштанд ва халқҳои дигар, ки аз ҳамон аҳду паймон бо Худо маҳрум буданд. Аз ин сабаб яҳудиён худро баланд гирифта, бо ғайрияҳудиён ҳавобаландона рафтор мекарданд. Барои маълумоти бештар ба шарҳи «Исроилиён» нигаред.

Динор — Динор яке аз тангаҳои румӣ буд, ки дар саросари шоҳаншоҳии Рум ба кор бурда мешуд. Мардикор барои кори якрӯзааш як динор маош мегирифт.

Иблис — Яке аз номҳои шайтон иблис мебошад.

Иди Наҷот — Ин ҷашн ба хотири он аст, ки Худо ба халқи Исроил наҷоти бузург додааст. Худо дар Миср онҳоро аз ғуломӣ бо чунин роҳ халос карда буд: Ӯ намояндаи Худ ҳазрати Мусоро ба назди подшоҳи Миср фиристод, то вай халқи Худоро иҷозати рафтан диҳад. Шоҳи Миср бошад, ба фармони Худо итоат накард ва баъд Мусо ӯро огоҳ кард, ки ӯ ҷазо дода мешавад. Аз ҷазоҳои сахте, ки Худо фиристод, қариб буд, ки тамоми Миср нобуд шавад. Ҷазои охирин он буд, ки писари калонии ҳар хонавода ва нахустнаринаи ҳар чорво бояд кушта мешуд. Лекин Худо пешакӣ ба исроилиён фармуд, ки ба болои дару паҳлӯдариҳои хонаҳояшон хуни гӯсфандро бимоланд, то ки нобудкунанда хунро дида, ба хонаҳои онҳо надарояд. Баъди ин ҷазо подшоҳ ба халқи Худо иҷозати рафтан дод. Ин саргузашти исроилиёнро дар китоби Хуруҷ хонда метавонед.

Худо ба халқаш фармон дод, ки онҳо ин наҷоти бузургро ҳар сол ҷашн гиранд. Ҳар иди Наҷот исроилиён воқеаҳои дар Миср рӯйдодаро ба ёд оварда, барраеро кушта мехӯранд. Ба ин восита онҳо ба фарзандонашон таърихи аз дасти нобудкунанда наҷот ёфтанашонро нақл мекунанд.

Иди Фатир — Як рӯз баъд аз иди Наҷот иди Фатир сар мешавад, ки исроилиён онро ҳам ба хотири аз Миср баромадан ва аз ғуломӣ раҳо шуданашон ҳафт рӯз қайд мекунанд. Азбаски Худо ба халқаш фармон дода буд, ки онҳо бояд барои аз Миср баромадан шитоб кунанд, мардум барои тайёр кардани тӯшаи роҳ вақт надоштанд. Барои ҳамин онҳо зуд нони бехамиртуруш пухта, аз Миср фирор карданд.

Яҳудиён то ҳол пеш аз иди Наҷот аз хонаҳояшон нон ва хамиртурушро дур карда, барои иди Фатир нони бехамиртуруш мепазанд.

Исроилиён — Ҳазрати Яъқуб, ки писари Исҳоқу набераи Иброҳим буд, аз Худо номи дигар гирифт, ки он Исроил буд. Барои ҳамин насли ӯро исроилиён меномиданд. Дертар исроилиёнро яҳудиён низ меномидагӣ шуданд. Онҳо халқи Худо ҳисоб мешуданд.

Коҳин — Коҳинон аз оилаи Ҳорун меоянд, ки ӯ бародари ҳазрати Мусо буд. Дар асри якуми милодӣ онҳо ба 12 гурӯҳ тақсим шуда, бо навбат хизмат мекарданд. Коҳин хизматгоре аст, ки дар макони муқаддас, яъне дар маъбади Худо вазифаи диниро иҷро мекард. Вазифаи асосии онҳо расму анъанаи қурбониро ба ҷо овардан аст. Инчунин коҳинон дар байни халқ роҳбарӣ карда, ба онҳо маслиҳату таълим медоданд.

Коҳинони калон — Гурӯҳи коҳиноне, ки корҳои маъбади Худоро идора мекарданд, коҳинони калон ном доштанд. Онҳо намояндагони обрӯманди халқ буданд.

Қуръа — Тарзи интихоб байни ду чизро қуръа меноманд. Яҳудиён бовар мекарданд, ки бо қуръапартоӣ хости Худоро мефаҳманд.

Левизодагон — Ҳазрати Иброҳим падари Исҳоқ буд, Исҳоқ – падари Яъқуб. Яъқуб дувоздаҳ писар дошт, ки онҳо саркунандагони қабилаҳои халқи Исроил шуданд. Аз байни ин қабилаҳо Худо писарони Левиро барои иҷрои вазифаҳои динӣ дар хаймаи Худ интихоб кардааст.

Малкисодақ — Дар навиштаҷот, дар китоби Ибтидо 14:18 гуфта шудааст, ки Малкисодақ дар давраҳои қадим аз тарафи Худо коҳин буд. Дар бораи зиндагӣ ва вафот кардани ӯ маълумотҳо вуҷуд надоранд.

Лекин дар навиштаҷот омадааст, ки боре вақте ки Иброҳим аз ҷанг бармегашт, дар роҳ бо коҳин Малкисодақ вохӯрда, ӯро ҳамчун коҳини Худо қабул кард. Иброҳим баракати ӯро гирифт ва аз ҳар чизе, ки дар ҷанг ба даст оварда буд, ба Малкисодақ даҳяк дод.

Дар китоби Ибриён омадааст, ки Исо низ ба монанди Малкисодақ ҳамчун коҳин абадан боқӣ мемонад.

Масеҳ — Дар замони қадим ба назди касе ки Худо ӯро шоҳи Исроил таъин мекард, намояндаи Худо омада, ҳамчун нишонаи ҷудо шуданаш аз болои сараш равғани махсус мерехт. Бо ин восита ӯ барои ишғоли вазифаи подшоҳ таъин мешуд.

Дар тӯли асрҳои зиёд пайғамбарон пешгӯйӣ карда мегуфтанд, ки рӯзе Худо шахси таъинкардаашро мефиристад, то ки халқи Худоро аз дасти душманонашон раҳо кунад. Ба ин шахс унвони Таъиншудаи Худоро дода буданд.

Ҳам калимаи ибрии «Масеҳ» ва ҳам калимаи юнонии «Христос» маънои бо равған молида, ҷудо шуданро дорад. Исо, ки унвонаш Масеҳ аст, ҳамон шахс аст, ки Худо ӯро Наҷотдиҳандаи ҷаҳон таъин кардааст.

Маъбади Худо — Дар сарзамини Исроил бинои муқаддастаринро маъбад меномиданд. Исроилиён танҳо дар маъбади Худо, ки дар шаҳри Уршалим ҷойгир шуда буд, ба Худо қурбониҳо мекарданд. Инчунин дар ин макон халқи Исроил идҳои бузургро ҷашн мегирифтанд, шукргузорӣ менамуданд ва ба Худо саҷда мекарданд.

Худи маъбад аз чанд қисм иборат буд: ҳавлии берунӣ, ки дар ин ҷо халқ ҷамъ мешуд, ҳавлии дарунӣ, ки дар он ҷо ба Худо қурбониҳо меоварданд ва хонаи асосӣ, ки дар он макони муқаддастарин ҷойгир шуда буд.

Маъбади аввалинро шоҳ Сулаймон сохтааст, лекин он соли 586-уми пеш аз милод аз тарафи давлати Бобил вайрон карда шуд. Маъбад баъд аз чанд даҳсолаҳо аз нав барқарор карда шуд ва дертар аз тарафи шоҳ Ҳиродус бори дигар обод ва васеътар карда шуд. Чӣ хеле ки Исои Масеҳ пешгӯйӣ карда буд, маъбад дар соли 70-уми милодӣ аз тарафи румиён пурра вайрон карда шуд. Он то ба имрӯз барқарор нашудааст.

Навиштаҷот — Ҷамъи китобҳои қадимаи халқи Исроилро якҷоя бо таълимоту таърихи ҳаёти Исои Масеҳ ва мактубҳои пайравони аввалинаш навиштаҷот меноманд. Чӣ хеле ки дар номаи дуюм ба Тимотиюс дар боби 3:16 омадааст, тамоми навиштаҷот аз рӯйи нафаси Худо навишта шудааст.

Писари Одамизод — Омадани Писари Одамизод дар китоби Дониёл пайғамбар, ки дар Аҳди Қадим аст, чунин пешгӯйӣ шуда буд, ки Он шахс аз осмон мефарояд ва Худо ба Ӯ қудрату шуҳрат медиҳад. Мувофиқи ин пешгӯйӣ Исои Масеҳ бар замин омада, Худро Писари Одамизод номид ва нишон дод, ки Ӯ ҳамон шахси бузург аст. Исои Масеҳ бар ҳамаи сокинони ҷаҳон бояд ҳамчун шоҳ абадан ҳукмронӣ кунад.

Писари Худо — Яке аз унвонҳои Исои Масеҳ, Писари Худо мебошад.

Подшоҳии Худо — Ибораи «Подшоҳии Худо» муносибат байни Худо ва халқашро мефаҳмонад. Худо ба халқаш ҳукмронӣ мекунад ва онҳоро муҳофизат карда, дар бораашон ғамхорӣ менамояд.

Исои Масеҳ ба дунё омада, эълон мекард, ки Подшоҳии Худо наздик омадааст. Ӯ ба муносибати нав бо Худо роҳ кушод. Сокинони Подшоҳии Худо онҳое мебошанд, ки ба Исои Масеҳ имон оварда, Худоро ҳамчун подшоҳи худ эътироф мекунанд. Подшоҳии Худо ҳангоми бозгашти Исои Масеҳ ба ҳама аён мегардад.

Рӯзи истироҳат — Худо оламро дар давоми шаш рӯз офарид ва рӯзи ҳафтум дам гирифт. Аз ин рӯ, барои яҳудиён рӯзи ҳафтум рӯзи муқаддас ҳисоб мешавад. Дар ин рӯз мувофиқи шариати Мусо, одамон бояд ба пуррагӣ аз кори ҳаррӯзаи худ даст кашанд. Онҳо рӯзи ҷумъа пас аз фурӯ рафтани офтоб, то рӯзи шанбе, то фурӯ рафтани офтоб набояд кор кунанд. Дар замони аҳди нав баъзе яҳудиёни боқудрат, яъне фарисиён, (ба шарҳи Фарисиён нигаред) рӯйхати корҳоеро, ки дар рӯзи шанбе иҷро кардан мумкин набуд, тартиб дода буданд.

Рӯҳулқудс — Аз рӯйи навиштаҷот мефаҳмем, ки як Худои ҳақиқӣ ҳаст ва Ӯ Падар, Писар ва Рӯҳулқудс ном дорад. Рӯҳулқудс дар навиштаҷот номҳои гуногун: ба мисли Рӯҳи Худо, Рӯҳ, Рӯҳи Исо, Рӯҳи Масеҳ, Рӯҳи ростӣ ва ғайраҳоро дорад. Падар ва Писар Рӯҳулқудсро фиристодаанд, то ки Ӯ дар вуҷуди ҳар шахси ба Исои Масеҳ имоноварда сокин шавад ва барои ба сар бурдани зиндагии пок ва хизмати Худо ба ӯ қувват бахшад.

Саддуқиён — Дар асри якуми милодӣ саддуқӣ як равиши динии яҳудиён буд. Саддуқиён одамони бой ва аз табақаи баланди ҷомеа буданд. Онҳо бовар мекарданд, ки одамон на қоидаҳои одамизод баровардаро, балки бояд танҳо фармонҳоеро, ки Худо ба Мусо дода буд, ба ҷой оранд. Аз ин сабаб байни саддуқиён ва фарисиён зуд-зуд баҳсҳо пайдо мешуд. Яке аз фарқҳои калони байни ин равишҳо он буд, ки фарисиён зиндашавии мурдагонро дар рӯзи қиёмат тасдиқ мекарданд, вале саддуқиён онро инкор менамуданд.

Салиб — Дори махсусеро, ки онро дар шоҳаншоҳии Рум аз ду чӯби болои ҳам гузошташуда месохтанд, салиб меномиданд. Одатан ҷинояткоронро дар пеши назари халқ ба салиб мехкӯб карда, ба қатл мерасонданд.

Саркоҳин — Дар дини яҳудӣ саркоҳин вазифаи баландтаринро ишғол мекард. Ӯ чун намояндаи халқ дар як сол як маротиба бо хуни ҳайвони қурбонишуда ба ҷойи муқаддастарини маъбад, ба ҳузури Худованд медаромад. Худо ба воситаи ҳаёти ҳайвон айбу гуноҳи саркоҳин ва тамоми халқи яҳудиро мебахшид.

Сирко — Оби ангурро, ки мазаи турушӣ дорад, сирко меноманд. Он ба забони русӣ уксус ном дорад.

Сомариён — Халқеро, ки дар ҳамсоягии шимолии яҳудиён зиндагӣ мекарданд, сомариён меномиданд. Вале яҳудиён бо онҳо рафтуомад намекарданд ва бо онҳо ҳамгапу ҳамнишин намешуданд, зеро фикр мекарданд, ки сомариён аз роҳи рости Худо баромадаанд.

Таоми шоми Худованд — Исои Масеҳ фармон додааст, ки шогирдонаш то замони аз осмон бозгаштани Ӯ маросими чашидани таоми шоми Худовандро ба ҷо оваранд. Онҳо бояд ҷамъ шуда, аз як коса менӯшиданду як нонро мехӯрданд ва бо ин восита марги Ӯро ба ёд меоварданд. Ҳамин амал маросими чашидани таоми шоми Худованд ном дошт. Нӯшокӣ нишонаи хуни Масеҳ ва нон нишонаи бадани Ӯ аст. Исои Масеҳ барои наҷот ёфтани одамон аз гуноҳҳояшон қурбон шудааст.

Таъиншудаи Худо — Ба шарҳи «Масеҳ» нигаред.

Таъмид — Дар хушхабари Матто, Марқус, Луқо ва Юҳанно навишта шудааст, ки Яҳёи Таъмиддиҳанда омада, ба одамон мегуфт, ки аз гуноҳҳояшон даст кашида, тавба кунанд ва ҳамчун нишонаи тавба карданашон ба об даромада бароянд, яъне таъмид гиранд. Бо ин роҳ Яҳё мардумро таъмид медод ва онҳоро барои омадани Исои Масеҳ тайёр мекард.

Мувофиқи фармони Худо, вақте ки касе ба Исои Масеҳ имон меорад, таъмид мегирад, то пайрави Исо шуданашро ба дигарон нишон диҳад. Пайравони аввалини Масеҳ чунин одат доштанду иҷрои онро ба ҷамоатҳои имондорон низ таълим медоданд.

Фарисиён — Фарисиён дар байни яҳудиёни асри якум равияи муҳими динӣ ҳисоб мешуданд. Онҳо тамоми қоидаҳои шариати Мусоро хонда, тарзи иҷрои онро ба халқ таълим медоданд. Илова ба ин, қоидаҳои дигарро низ, ки дар навиштаҷот набуданд, ба мардум ёд дода, аз онҳо талаб мекарданд, ки ба ин қоидаҳо итоат кунанд. Фарисиён ба Худо хизмат кардан мехостанд, лекин Исои Масеҳро ҳамчун Писари Худо қабул намекарданд ва барои нобуд кардани Ӯ кӯшиш мекарданд.

Фиристода — Исои Масеҳ дувоздаҳ шогирди наздикашро бо хушхабар ба назди одамони ҷаҳон фиристод. Ин шогирдон фиристода ном доштанд. Онҳо на танҳо дар бораи Исои Масеҳ хушхабарро ба дигарон мерасонданд, балки ҳамчун намояндагони Исо, имоновардагонро роҳбарӣ мекарданд. Инҳо ҳамроҳи Павлус, Барнаббо ва Яъқуб, ки ҳамаашон Исои зиндашударо дида буданд, аниқу рӯшан ҳамчун фиристода дар аҳди нав тасвир шудаанд.

Фиръавн — Подшоҳи Мисрро фиръавн низ меномиданд.

Хаймаи Худо — Пас аз он ки исроилиён дар Миср аз ғуломӣ раҳоӣ ёфтанд, онҳо дар биёбон ҳамчун кӯчманчӣ зиндагӣ мекарданд. Дар ин вақт Худо ба пешвои халқи Исроил, ки Мусо буд, гуфт, ки хаймаи махсус созад. Дар китоби Хуруҷ дар бобҳои 25–27 Худо ба Мусо нақшаи хаймаро нишон додааст. Мусо ба халқ фармон дод, ки барои хайма матоъ бофанд, чарми махсус ва асбобу анҷоми дигарро тайёр кунанд.

Исроилиён ҳар ҷое ки мерафтанд, хаймаро дар мобайни қароргоҳашон рост мекарданд ва боз ҳангоми сафар онро ҷамъ карда гирифта мебурданд.

Хаймаи Худо аз рӯйи мисоле, ки дар осмон аст, сохта шуд. Вақте ки халқи Исроил дар ватани худ сокин шуд, шоҳ Сулаймон ба ҷойи хайма маъбади Худоро сохт. Барои маълумоти бештар ба шарҳи «маъбади Худо» ва «Хонаи Худо» нигоҳ кунед.

Хатна — Ҳалол кардани дасти писаронро хатна меноманд ва аз рӯйи шариати Мусо, яҳудиён ин анъанаро пас аз ҳашт рӯзи таваллуд шудани писар иҷро мекунанд. Ин нишонаи он аст, ки писар яҳудӣ аст. Дар баъзе ҷойҳои аҳди нав тамоми халқи яҳудиро хатнашудагон меноманд.

Хонаи Худо — Пеш аз он ки дар шаҳри Уршалим маъбад сохта шавад, исроилиён барои корҳои ибодат хаймаеро истифода мебурданд. Дар аҳди нав баъзе вақт ин хайма «Хонаи Худо» номида мешавад. Лекин дар ҷойҳои дигари навиштаҷот Хонаи Худо ба маънои маҷозӣ хонаводаи Худо ё биноеро мефаҳмонад, ки Худо онро месозад.

Ҷамоати имондорон — Ин калима масеҳиёни як маҳалро мефаҳмонад, лекин тамоми пайравони ҳақиқии Исои Масеҳро низ дар тамоми ҷаҳон ҷамоати имондорон меноманд. Ҷамоати имондорони маҳаллӣ барои Худоро ситоиш кардан, ба Ӯ дуо гуфтан ва барои аз навиштаҷот таълим гирифтану якдигарро дастгирӣ кардан ҷамъ мешаванд.

Шариат — Шариати Худо дар панҷ китоби аввали навиштаҷот омадааст. Ин китобҳоро Таврот низ меноманд. Дар он китобҳо қонунҳое, ки Худо барои манфиати халқаш ба воситаи Мусо ошкор кардааст, омадаанд. Инчунин ба онҳо таърихи офариниши оламу саргузаштҳои халқи Исроил дохил шудаанд.

Шоҳаншоҳи Рум — Шоҳаншоҳ шахсест, ки ҳам бар мамлакати худ ва ҳам бар мамлакатҳои дигар ҳукмронӣ мекунад. Шоҳаншоҳӣ дар дохили худ мамлакатҳои дигар дошт, ки ҳамаи онҳоро шоҳаншоҳ идора мекард.

Дар давраи Исои Масеҳ шоҳаншоҳи Рум бар бисёр мамлакатҳои дигар ғолиб баромада, онҳоро зӯран ба зери итоаташ дароварда буд. Сарзамини яҳудиён низ дар зери итоати Рум буд. Яҳудиён ба Рум андоз месупориданд ва мансабдорону афсарони румӣ дар ватани онҳо зиндагӣ мекарданд.

Юғ — Асбоби аграрие, ки бар гардани ҷуфти барзагов мемонанду деҳқон онҳоро якҷоя меронад, юғ ном дорад.

Яҳудиён — Ба шарҳи «исроилиён» нигаред.

Суратҳо

Суратҳо

1. Кодекс Синайтикос

2. Маъбади Сохтаи Шоҳ Ҳиродус Дар Замони Исои Масеҳ

3. Накшаи Маъбади Сохтаи Шоҳ Ҳиродус Лар Эамони Исои Масеҳ

Кодекс Синайтикос

Ин саҳифаест аз «Кодекс Синайтикос», ки дастнависи тамоми Аҳди Нав тақрибан аз соли 325 милодӣ мебошад. Пораҳои дастнависи Аҳди Нав аз соли 100 милодӣ низ ёфт шудаанд

Маъбади сохтаи шоҳ Ҳиродус дар замони Исои Масеҳ

Накшаи маъбади сохтаи шоҳ Ҳиродус лар эамони Исои Масеҳ

Харитаҳо

Харитаҳо

1. Шоханшҳии Рум

2. Фаластин Ва Заминхои Атрофи Он Дар Замои Исои Масеҳ

3. Уршалим Дар Замони Исои Масеҳ

4. Сафари Аввалини Павлус Барои Паҳн Намудани Хушхабар

5. Сафари Дуюми Павлус Барои Паҳн Намудани Хушхабар

6. Сафари Сеюми Павлус Барои Паҳн Намудани Хушхабар

7. Ба Рум Оварда Шудани Павлус

Шоханшҳии Рум

Фаластин ва заминхои атрофи он дар замои Исои Масеҳ

Уршалим дар замони Исои Масеҳ

Сафари аввалини Павлус барои паҳн намудани хушхабар

Сафари дуюми Павлус барои паҳн намудани хушхабар

Сафари сеюми Павлус барои паҳн намудани хушхабар

Ба Рум оварда шудани Павлус

Table of Contents

Китоби Мукаддас Ахди Нав: 1-ум Қуринтиён
Сарсухан
Оятҳои Фоидабахш

1-ум Қуринтиён

- Пешгуфтор
- 1
- 2
- 3
- 4
- 5
- 6
- 7
- 8
- 9
- 10
- 11
- 12
- 13
- 14
- 15
- 16

Луғат

- Баал-Забул
- Бемории пӯст
- Бутпарастон
- Ғайрияҳудиён
- Динор
- Иблис
- Иди Наҷот
- Иди Фатир
- Исроилиён
- Коҳин
- Коҳинони калон
- Қуръа
- Левизодагон
- Малкисодақ
- Масеҳ
- Маъбади Худо
- Навиштаҷот
- Писари Одамизод
- Писари Худо
- Подшоҳии Худо
- Рӯзи истироҳат
- Рӯҳулқудс
- Саддуқиён
- Салиб
- Саркоҳин
- Сирко
- Сомариён
- Таоми шоми Худованд
- Таъиншудаи Худо
- Таъмид
- Фарисиён
- Фиристода
- Фиръавн
- Хаймаи Худо
- Хатна
- Хонаи Худо
- Ҷамоати имондорон
- Шариат
- Шоҳаншоҳи Рум
- Юғ
- Яҳудиён

Суратҳо

- Кодекс Синайтикос

- Маъбади сохтаи шоҳ Ҳиродус дар замони Исои Масеҳ

- Накшаи маъбади сохтаи шоҳ Ҳиродус лар эамони Исои Масеҳ

Харитаҳо

- Шоханшҳии Рум

- Фаластин ва заминхои атрофи он дар замои Исои Масеҳ

- Уршалим дар замони Исои Масеҳ

- Сафари аввалини Павлус барои паҳн намудани хушхабар

- Сафари дуюми Павлус барои паҳн намудани хушхабар

- Сафари сеюми Павлус барои паҳн намудани хушхабар

- Ба Рум оварда шудани Павлус